Zeven kinderen! De ultieme zelfkastijding!
Isabel | Thursday, May 10, 2012 at 11:21PM 
Nu besef ik dat ik wel erg asociaal klink en dat zou ook zo zijn als dit een gemoedelijk burenbezoekje zou zijn. Maar onze buurvrouw maakt dankbaar gebruik van de verstrooidheid van onze postbode om alle informatie, die ze zo lang en zo smartelijk moet ontberen, op een zo kort mogelijke tijd in te winnen. Uitgehoord aan mijn eigen achterdeur. Ze doet ook niet de minste moeite om subtiel te zijn, alles wordt rechtuit gevraagd en elk van mijn antwoorden wordt nog eens uitgebreid becommentarieerd.
Enkele dagen geleden was dus weer een hoogdag voor onze nieuwtjesgarende buurvrouw. Onze plaatselijke Pieter Post had waarschijnlijk wat anders aan zijn hoofd en een deel van onze post belandde in haar bus. Hiep hiep hoera, wat een doordeweekse dag dag leek te worden, veranderde op slag in een dag met stip. Enkele momenten later stond ze aan onze achterdeur. Vol verwachting klopte haar hart maar - ramp oh ramp - onze poetsvrouw deed open.
Of mevrouw thuis was. Ja, maar die kon nu niet aan de deur komen. Mijn alerte poetsvrouw weet dat ik er er totaal niet mee gediend ben en besloot die dag een goede daad te verrichten. Onze buurvrouw die vreesde dat haar infoqueeste totaal vruchteloos zou zijn, besloot dan maar de poetsvrouw op de rooster te leggen. "Die is in verwachting van haar zesde, zeker?" In mijn overijverige verbeelding hoor ik een schandaaltoontje in haar stem, maar ik was er natuurlijk niet bij. "Oh nee," antwoordde de poetsvrouw (ook hier klinkt er in mijn verbeelding een zekere triomf in haar stem door), " Van haar zevende!" Het gesprek duurde daarna niet lang meer. Ik was gespaard van een uithoorsessie en mijn buurvrouw kwam toch niet van een al te kale reis thuis.
En nu moet ik, telkens als ik moet vertellen dat het hier om ons zevende kindje gaat, denken aan onze buurvrouw. In feite is ze representatief voor de meeste mensen in de buurt. Zeven kinderen. Hallucinant! Ze reageren alsof het om een vorm van zelfpijniging gaat. Wie zou zichzelf zoiets willen aandoen? Ga toch voor de obligate 2,4 kinderen (de standaard 1,2 kinderen) en je hebt je maatschappelijke plicht vervuld. Zeven! Al die luiers, vuile billetjes, neusjes te vegen, waaknachten ...
Hoe pijnlijk sommige reacties ook zijn, ik kan er begrip voor opbrengen. Meer kinderen betekent natuurlijk meer werk, minder vrije tijd of tijd voor jezelf. Kids zijn nu eenmaal arbeidsintensieve wezentjes. En hoe hoger je kindertal, des te meer variabelen in je leven. Praktisch is het dus niet! En duur is het ook!
Misschien wringt daar net het schoentje. Tegenwoordig moet alles 'nuttig' zijn. En onder 'nut' verstaat men 'economisch rendabel'. En laat een groot gezin dat nu net niet zijn.
Soms als mensen mij zeggen dat zes kinderen toch wel echt veel is, heb ik zin om mijn nageslacht op een rijtje te zetten en aan die persoon te vragen welke van de zes beter niet geboren was. Natuurlijk als je al die heerlijke snoetjes voor je ziet, is er geen eentje te veel. En zo is het: elke persoon is uniek en niet minder kostbaar omdat die toevallig het zesde of zevende kind in een gezin is.
Ten slotte wil ik toch wel even verduidelijken dat dit geen veroordeling is van 'kleine' gezinnen. In zijn 'Brief aan de Gezinnen' spreekt paus Johannes Paulus II over de soevereiniteit van het gezin. Een koppel moet zelf, zonder externe druk, in eer en geweten beslissen hoeveel kinderen hun gezin aan kan, rekening houdend met financiën, gezondheid,... Maar die soevereiniteit houdt ook in dat de maatschappij geen druk mag uitoefenen indien men het sociaal aanvaarde kindertal overstijgt.
Met enig vermaak beseffen we dat ons gezin het moderne equivalent van de 'dorpsgek' is. Ons gezin gaat in ons dorp over de tongen. Mijn zus vertelde me dat we aan de schoolpoort van het dorp een dankbaar gespreksonderwerp zijn: in verwachting van een zevende, gaan niet naar school (we zijn homeschoolers, maar dat is voor een volgende blogpost) en we spreken thuis Engels.
Och, we laten het niet aan ons hart komen. Ik streel mijn bolle buik en kijk uit naar een nieuw mensje. Een nieuwe en unieke persoon, nog helemaal te ontdekken. Ongeboren maar door iedereen hier in huis zo gewenst en zo geliefd.
Welkom nummertje zeven!
Reader Comments (8)
Mooi! Hilarisch! Vermoeiend, dat zal ook wel :) En 't zijn allemaal zo'n schatjes. Mijn lieve collega Latijn (bijna 30 jaar dienst) zei me gisteren breed glimlachend dat hij de zevende was uit een gezin van elf. 'Zo gezellig!' riep ik, en hij keek in eerste instantie verbaasd over mijn impulsief positieve reactie. Maar zo zag hij het ook. Enne, hoezo economisch niet rendabel? Ken jij velen die zo flink de vergrijzing tegengaan? Onze schoonzus krijgt ook rollende ogen over haar 3-in-3, de liefjes. ('Er bestaat zoiets als antico... hoor!') Onbeschaamd zijn de mensen. Laat het niet aan je hart komen. The more, the merrier.
Dag Isabel,
Heb uw artikel gelezen. Ik vind het schitterend, verhelderend, grappig, inspirerend en correct!
Proficiat!
Heel mooie - deugddoende blog Isabel. Je kan alleen toch maar fier zijn dat je niet slaafs de wetten van de massa ondergaat en volgt, maar dat je als unieke persoon al deze evenzo unieke mensjes kansen geeft om te leven, het leven te ontdekken, God te ontdekken, lief te hebben. Alleen deze onvoorwaardelijke liefde kan de wereld veranderen!
Proficiat met jullie 7de telg op komst !
hoi isabel! gefeliciteerd met je zwangerchap. geniet van al die mooie kinderen die GOd geeft. grappig; ik heb er vorige maand ook een blogpost aan gewijd...
7 x VAN HARTE PROFICIAT = 7 x GODS ZEGEN !!!!
Wat een zegen om zo met en in je gezin te kunnen zijn.
Congratulations, Rob and Isabelle on your upcoming September delivery! Best wishes and good health are sent to you and baby.. We're at Catholic Familyland,, Bloomingdale, OH,, USA, presently for Familyfest #2, as Fr. Clem put it yesterday, "we're in Graceland." Thinking of you & God bless, Angela
Proficiat Isabel en Rob. En ja, ik ken dat dorpsgekkengevoel. Wij waren thuis met acht kinderen en heel vaak woonde daar nog wel eentje bij wiens ouders het heel moeilijk hadden. "Als je acht van die rakkers hebt kan eentje meer niet veel meer maken." vond mijn moeder. Voor mij, als kind uit een gezin van 8,5 is die tijd een ware zegen geweest. Altijd wel iets te beleven en nu nog heel bijzondere momenten als we samen komen met de hele bende.