Ik zorgde voor een beetje menselijkheid tijdens de mis. Tijdens mijn maandelijkse job als lector, stootte ik een bloemstuk van de preekstoel met het boek der lezingen. Per ongeluk, uiteraard. De pastoor kon zijn lach niet inhouden en rest van de kerkgangers konden ook hun 'straight face' niet behouden. Maar wat minder grappig is, is dat ik ook nog het homilie-spiekbriefje van de pastoor liet neerdwarrelen … Ik had het net op tijd, heel onsubtiel, terug op de preekstoel gelegd.
Het spreekwoord 'fouten maken is menselijk' wordt al te vaak gebruikt. Menselijkheid mag wel eens wel eens voorkomen in een al te goddelijke kerkdienst. De klap, toen het boeket de grond raakte, bracht de parochianen even, heel even, terug naar de werkelijkheid. Ik gaf ze ook een nieuw gespreksonderwerp voor na de mis.
Mijn onhandigheid bracht deze keer meer goeds dan slechts.
]]>
Veel misdienaars en 12 jonge apostelen, onze pastoor en onze diaken-bijna-priester. De klokken vertrokken aan het begin van de mis onder luid gelui en getingel naar Rome. De mooie lezingen, met de instellingswoorden van het avondmaal.
Een prachtige homilie over sterven en niet vergeten worden. De voeten van de jonge apostelen werden gewassen. De priester trok zijn bovenkleed uit, knielde en waste hen de voeten. Het ging traag, zodat we terdege konden stilstaan bij dit gebeuren.
Muisstil was het, op het gekir van enkele baby’s na.
Alles verliep langzaam. dit was immers een afscheid. Scheiden doet lijden en we hielden Hem graag nog wat langer bij ons. Nog even, nog niet weggaan...
Maar dan was het ogenblik van afscheid onherroepelijk daar: onder geleide van 9 lantaarns werd het heilig sacrament naar het rustaltaar gebracht. Nog een laatste blik. Komt laten wij aanbidden. Tantum ergo sacramentum veneremur cernui...
Onder de indruk en ingetogen verlieten we de kerk. Het sneeuwde!
Ontegensprekelijk Witte Donderdag!
]]>
En nu? Ze denken: "Tja, nu het is te laat".
Meestal is dat niet waar. Maar in principe hebben ze gelijk. Als je tijdens je jeugd niets bereikt is de kans groot dat je dat later ook niet gaat doen. Dit is geen bericht van noodlot. Ik wil enkel een paar ogen openen. Het kan natuurlijk dat jouw ogen al open zijn. In dat geval, proficiat! En voor jullie die nog stekeblind zijn, er is nog hoop! Het staat niet vast dat je later in McDonalds werkt.
Desalniettemin, je moet een 'game plan' hebben. Maak desnoods een lijst met dingen die je wilt bereiken in je leven. Heb ik ook gedaan. Een 'Bucket list' heet dat. Bij mij staan er de gekste dingen op: zoals in een luchtballon varen bij zonsondergang en 'La Vie En Rose' zingen bovenop de Eiffeltoren. Maar meestal zijn het dingen zoals: gitaar leren spelen, vloeiend Portugees kunnen praten, Canterbury Cathedral bezoeken...
Ik zeg niet dat zo'n lijst magische krachten bevat. Toch is het een overzicht van zaken die je gedaan hebt en nog moet/kan doen. Je bent jong! Bereik iets waar je trots op kan zijn. Iets dat nut heeft, iets dat je interesseert, iets waar je later op kan terugdenken en kan zeggen: Ik ben tevreden. - Eimear
]]>
"Ik wil niet naar de hemel als ik doodga want het is daar saai. Ze hebben daar zelfs geen computers!" Mijn technologieminnende zoon van 7 had erover nagedacht: zonder internet hoefde de hemel voor hem niet.
Regelmatig vragen onze kinderen ons over de hemel. Vroeger kwamen we niet veel verder dan dat het er mooi zou zijn, mooier dan we ons kunnen inbeelden, dat we altijd bij God zouden zijn, geen pijn meer en geen verdriet.
"Ja maar, wat gaan we er DOEN?" Tja, als we dan zeggen: "Oh, we gaan voor eeuwig voor Gods troon zitten en Hem aanbidden!", dan denk ik dat er bitter weinig kandidaten voor de hemel zullen zijn onder onze kinderen. Geef toe: in kinderoren klinkt dat als een eeuwigdurende Mis, zwijgen en stilzitten incluis. Of in de eeuwigheid lofliederen zingen? Dat gaat na een tijd vervelen en je wordt er hees van. En welk kind wil er dat nu? En bij uitbreiding: welke volwassene?
Dus hoe is de hemel dan? Hoe beschrijf je zoiets goddelijks met onze immerfalende mensenwoorden? De hemel is de ultieme zaligheid, ons nog ongekend, maar kinderen kennen wel aardse "zaligheid": waterpret in de zomer, ijsjes, frieten, ravotten in de tuin, vakanties in de zon, tijd voor elkaar, spelen met hun vriendjes, sneeuwpret, ...
"Zijn er computers in de hemel?" "Ja hoor, als jij computers fijn vindt, dan hebben ze die zéker in de hemel" "En snoepjes, chocola? Mag je fietsen in de hemel? En voetballen?" "Natuurlijk, en je verveelt je nooit en het smaakt altijd lekker!"
"En spruitjes?" vraagt een kind dat graag spruitjes eet. "Tuurlijk!" antwoordt een ander kind "En Moeder Maria maakt ze klaar!"
]]>
Nu besef ik dat ik wel erg asociaal klink en dat zou ook zo zijn als dit een gemoedelijk burenbezoekje zou zijn. Maar onze buurvrouw maakt dankbaar gebruik van de verstrooidheid van onze postbode om alle informatie, die ze zo lang en zo smartelijk moet ontberen, op een zo kort mogelijke tijd in te winnen. Uitgehoord aan mijn eigen achterdeur. Ze doet ook niet de minste moeite om subtiel te zijn, alles wordt rechtuit gevraagd en elk van mijn antwoorden wordt nog eens uitgebreid becommentarieerd.
Enkele dagen geleden was dus weer een hoogdag voor onze nieuwtjesgarende buurvrouw. Onze plaatselijke Pieter Post had waarschijnlijk wat anders aan zijn hoofd en een deel van onze post belandde in haar bus. Hiep hiep hoera, wat een doordeweekse dag dag leek te worden, veranderde op slag in een dag met stip. Enkele momenten later stond ze aan onze achterdeur. Vol verwachting klopte haar hart maar - ramp oh ramp - onze poetsvrouw deed open.
Of mevrouw thuis was. Ja, maar die kon nu niet aan de deur komen. Mijn alerte poetsvrouw weet dat ik er er totaal niet mee gediend ben en besloot die dag een goede daad te verrichten. Onze buurvrouw die vreesde dat haar infoqueeste totaal vruchteloos zou zijn, besloot dan maar de poetsvrouw op de rooster te leggen. "Die is in verwachting van haar zesde, zeker?" In mijn overijverige verbeelding hoor ik een schandaaltoontje in haar stem, maar ik was er natuurlijk niet bij. "Oh nee," antwoordde de poetsvrouw (ook hier klinkt er in mijn verbeelding een zekere triomf in haar stem door), " Van haar zevende!" Het gesprek duurde daarna niet lang meer. Ik was gespaard van een uithoorsessie en mijn buurvrouw kwam toch niet van een al te kale reis thuis.
En nu moet ik, telkens als ik moet vertellen dat het hier om ons zevende kindje gaat, denken aan onze buurvrouw. In feite is ze representatief voor de meeste mensen in de buurt. Zeven kinderen. Hallucinant! Ze reageren alsof het om een vorm van zelfpijniging gaat. Wie zou zichzelf zoiets willen aandoen? Ga toch voor de obligate 2,4 kinderen (de standaard 1,2 kinderen) en je hebt je maatschappelijke plicht vervuld. Zeven! Al die luiers, vuile billetjes, neusjes te vegen, waaknachten ...
Hoe pijnlijk sommige reacties ook zijn, ik kan er begrip voor opbrengen. Meer kinderen betekent natuurlijk meer werk, minder vrije tijd of tijd voor jezelf. Kids zijn nu eenmaal arbeidsintensieve wezentjes. En hoe hoger je kindertal, des te meer variabelen in je leven. Praktisch is het dus niet! En duur is het ook!
Misschien wringt daar net het schoentje. Tegenwoordig moet alles 'nuttig' zijn. En onder 'nut' verstaat men 'economisch rendabel'. En laat een groot gezin dat nu net niet zijn.
Soms als mensen mij zeggen dat zes kinderen toch wel echt veel is, heb ik zin om mijn nageslacht op een rijtje te zetten en aan die persoon te vragen welke van de zes beter niet geboren was. Natuurlijk als je al die heerlijke snoetjes voor je ziet, is er geen eentje te veel. En zo is het: elke persoon is uniek en niet minder kostbaar omdat die toevallig het zesde of zevende kind in een gezin is.
Ten slotte wil ik toch wel even verduidelijken dat dit geen veroordeling is van 'kleine' gezinnen. In zijn 'Brief aan de Gezinnen' spreekt paus Johannes Paulus II over de soevereiniteit van het gezin. Een koppel moet zelf, zonder externe druk, in eer en geweten beslissen hoeveel kinderen hun gezin aan kan, rekening houdend met financiën, gezondheid,... Maar die soevereiniteit houdt ook in dat de maatschappij geen druk mag uitoefenen indien men het sociaal aanvaarde kindertal overstijgt.
Met enig vermaak beseffen we dat ons gezin het moderne equivalent van de 'dorpsgek' is. Ons gezin gaat in ons dorp over de tongen. Mijn zus vertelde me dat we aan de schoolpoort van het dorp een dankbaar gespreksonderwerp zijn: in verwachting van een zevende, gaan niet naar school (we zijn homeschoolers, maar dat is voor een volgende blogpost) en we spreken thuis Engels.
Och, we laten het niet aan ons hart komen. Ik streel mijn bolle buik en kijk uit naar een nieuw mensje. Een nieuwe en unieke persoon, nog helemaal te ontdekken. Ongeboren maar door iedereen hier in huis zo gewenst en zo geliefd.
Welkom nummertje zeven!
]]>
Het feest van Driekoningen of de Openbaring van de Heer wordt naar mijn gevoel vaak stiefmoederlijk behandeld. Laten we eerlijk zijn: na al het kerst- en nieuwjaarsfeestgedruis willen we maar al te graag overgaan tot de orde van de dag.
Toch is dit feest een heel dankbare gelegenheid om nog eens stil te staan bij de Menswording van Christus. Vooral voor jonge kinderen kan dit feest heel tastbaar gemaakt worden. Er is een kindje geboren en daar horen kadootjes bij. Misschien zijn ze eens op kraambezoek geweest of hebben ze een pasgeboren broertje of zusje op de kraamafdeling bezocht.
De koningen, die eigenlijk geen koningen waren maar Perzische "wetenschappers", brachten het Kind dus drie geschenken: goud, wierook en mirre. Vandaar dat men veronderstelt dat die koningen met zijn drieën waren. In de Middeleeuwen kregen die koningen de namen Caspar, Melchior en Balthasar mee.
Volgens de kerkvaders hadden de geschenken een mystieke betekenis:
Goud: als teken van zijn koningschap
Wierook: zijn goddelijkheid. In de tijd van Jezus werd elke dag in de tempel wierook gebruikt.
Mirre: zijn menselijkheid en zijn sterfelijkheid. Mirre is een zalf of olie waarmee de doden werden ingewreven.
Feest dus! Wie feest zegt, zegt taart! In dit geval een driekoningentaart. Je kan deze taart gewoon bestellen bij de bakker of je kan zelf aan de slag. Op het net vond ik dit recept. Of je maakt gewoon een taart of dessertje die jullie zelf graag lusten. Heel belangrijk: vergeet de boon niet in de taart te verstoppen voor die de oven ingaat. Want wie de boon vindt, is koning voor één dag!
Wij vierden Driekoningen al op 6 januari dus heb ik de taart ondertussen zelf al gebakken (en opgegeten). Erg lekker, maar wel zwaar :-) Ik heb als boon een koffieboon gebruikt en onze papa was de koning! Hiep hiep hoera!
Suggesties voor activiteiten ter gelegenheid van Driekoningen:
- Driekoningentaart kopen of maken én opeten (wie vindt die boon?). Je kan misschien een tulbandbakvorm gebruiken om een "kroon" te maken.
- Knutselwerkje: drie driekoningenpoppetjes
- Knutselwerkje: een kroon maken voor de koning-voor-één-dag
- In sommige streken gaat men, verkleed als de drie koningen, deur aan deur zingen
- Misschien kan je een paar kerstkadootjes "achterhouden" om zo de pakjes wat te spreiden. En het is weer een mooie referentie naar de geschenken van de koningen.
Denk eraan: de taart en de knutselactiviteiten zijn geen doel op zich maar kunnen een ruimte creëren om met je kids over dit feest te praten.
Veel plezier!
Bronvermelding: The Year & Our Children - Mary Reed Newland - Sophia Institute Press
]]>
Een paar weken geleden werd ik erg getroffen door een aantal uitspraken van paus Benedictus XVI over het gezin, meer bepaald over het belang van het gezin in de nieuwe catechese. Meer nog, hij linkt het 'welslagen' van de nieuwe evangelisatie aan de huiskerk als "verloste maar ook verlossende gemeenschap, geëvangeliseerd en evangeliserend, de beste bondgenoot van het priesterambt”
In mijn overmoed vroeg ik mijn man om thuiskerk.be te kopen om zo mijn eigen blog te kunnen starten. Ik ben namelijk een fervente lezer van "how-to" literatuur over hoe je rommel tot een minimum beperken, hoe je huis en je leven beter organiseren en ook over hoe je met het gezin het kerkelijk jaar kunt beleven.
Één dingetje zat me wel een beetje dwars: al deze boeken waren vrij tot erg Amerikaans en dus niet zomaar toepasbaar in onze cultuur. En vooral op gebied van geloofsopvoeding zocht ik naar manieren om mijn kinderen de fundamenten van ons geloof mee te geven zonder dat het wéér een lesje werd.
Als gezin zijn we een huiskerk. Een deel en een verlengde van de grote wereldkerk. In de drukte van ons leven is het haast heroïsch als men als gezin de zondagsmissen en de hoogdagen haalt en toch durf ik te zeggen dat we als ouders meer moeten doen, meer moeten investeren in het geloofsleven van onze kinderen. We moeten als gezin, binnen die grote Kerk, onze eigen tradities en gewoonten creëren, bepaalde feesten en gebeurtenissen goed in de verf zetten. Zo las ik ooit over een gezin dat eerst te biechte ging en daarna met de kids ging bowlen. Een ander gezin had in elke kamer een zelfgemaakt Mariakapelletje. Zo hadden ze Onze- Lieve-Vrouw van de keuken, Onze- Lieve-Vrouw van de gang, enz. Weer een ander gezin houdt op het feest van Maria-ten-hemel-opneming een miniprocessie in hun tuin.
De familie Allaert eet graag dus vaak worden kerkelijke feesten ook culinair ingevuld. Zo zochten we bij de canonisering van pater Damiaan allerlei Hawaïaanse recepten op en vierden we de nieuwe heilige met een reeks lekkere, erg zoete, desserten. Ons traditioneel kerstavonddessert zijn "s'mores": marshmallows (spekjes) geroosterd in het vuur en samen met chocolade geplet tussen twee boterkoekjes. Terwijl we ons kleverig dessert klaarmaken, praten we samen over het kerstverhaal. De hernieuwing van de toewijding van ons gezin aan het heilig Gezin werd gevierd met bananenmilkshake. Op Goede Vrijdag kleuren we bij wijze van meditatie onze eigen kruisweg en bereiden we ons Paasontbijt al voor.
Er is geen eenduidige manier om je geloof aan je kinderen door te geven. Elk gezin is soeverein in het bepalen van de "methode". Maar de Kerk moedigt ons warm en met aandrang aan om er werk van te maken.
De bedoeling van deze blog is om een soort verzameldoos te zijn voor ideeën. Laten we met elkaar delen hoe we de schat van ons geloof op een zinvolle, beklijvende en niet oppressieve manier kunnen aanbieden en doorgeven aan onze kinderen. Ik hoor graag van jullie!
]]>
Benedictus XVI: ‘Geen nieuwe evangelisatie zonder het gezin’ woensdag 07 december 2011 Benedictus XVI heeft donderdag 1 december de leden van de voltallige bijeenkomst van de Pauselijke Raad voor het Gezin ontvangen. De zitting ging over de 30e verjaardag van ‘Familiaris consortio’, de apostolische exhortatie van Johannes Paulus II, maar ook de 30e verjaardag van de stichting van de Raad op 13 mei 1981, de dag van de aanslag door Ali Agca.
Pauselijke Raad voor het Gezin: De nieuwe evangelisatie hangt grotendeels af van “de huiskerk”, aldus de paus, en dat is het christelijk gezin, gebaseerd op het sacrament van het huwelijk, “verloste maar ook verlossende gemeenschap, geëvangeliseerd en evangeliserend, de beste bondgenoot van het priesterambt”. Daarom nodigt de paus christelijke echtgenoten uit “te evangeliseren door hun levensgetuigenis en door hun deelname aan pastorale activiteiten”. Volgens Benedictus XVI is het gezin de “bevoorrechte plaats” voor de opvoeding van de kinderen “tot liefde en naastenliefde”. Daarom betreurt de paus “ideologieën die het gezin tegenwerken” en de neergang van de “seksuele ethiek”. De paus ziet een “Godsverduistering” in deze crisis van het gezin.
De paus zal in 2012 (van 30 mei tot 3 juni), in Milaan, gezinnen uit de hele wereld ontmoeten. Hij heeft gevraagd deze gebeurtenis “zorgvuldig voor te bereiden” en nodigt de families van het bisdom uit de gezinnen te ontvangen die zullen deelnemen aan dit 6e gezinscongres. Het thema van het gebeuren luidt ‘Gezin, werk en feest’. Benedictus XVI zal de sloteucharistie van 3 juni celebreren. (Zenit)
]]>