Verzoening om 12u30

Deze middag begaf ik mij naar de universele eucharistieviering met de intentie om in gemeenschap voor een bijzondere overledene te bidden. "Dat doen we", zegt de pater, toen ik hem de intentie voorlegde. "Wil jij dan de lezingen doen?". Natuurlijk wou ik dat doen. "Zo helpen we elkaar", grapte ik.

Een moment later vervoegen twee confraters hem en gaan zo in het verborgene met drie een Mis voor, voor zo'n tien gelukzaligen in de kleine kapel. Wat kan genade toch luxueus zijn.

Sterke lezingen trouwens vandaag over hoe de apostelen het vertrouwen van de gelovigen inroepen om deel te krijgen aan de dienst van de verzoening die hen is toevertrouwd (2 Kor 5,18-20). En ja, die verzoening van Jezus, mocht ik mooi ervaren. Ze stroomde zelfs voorbij de tijdsgrens van de viering, toen een andere pater mij bleek op te wachten.

"Proficiat" sprak de eeuwig zwijgzame pater. Wat bedoelt hij, dacht ik bij mijzelf. "Proficiat met uw mooi voorlezen. Je doet dat heel goed." Wat een zalvende ervaring! Met de berustende blik op een mogelijk diakenschap in de Kerk, is dit voor mij een sterkend en zalvend compliment. Graag dankte ik hen dan ook voor hun bijzondere bediening van Gods verzoening in het hart van de druk winkelende stad Mechelen.

Wat een genade!

Comments

[Mariamne]

Dank Rob dat je deze ervaring deelt - soms lijkt het wel hoe kleiner het aantal aanwezigen, hoe intenser de viering, mocht ik gisteren zelf ook zo bleven.