Verlangen naar zichtbare eenheid

Ik deel het verlangen van dominee Wim De Bruin naar zichtbare eenheid en geloof daarbij dat God echt wel een fan is van verscheidenheid. Dat zou ons dus wat mogelijkheden moeten kunnen bieden.

God die begint met een algemeen vormen van kosmos uit chaos, van suggererend openbaren naar radicaal incarneren binnen de geschiedenis.

Daarom sta ik niet te kijken bij een universeel transcendente God die zich ook heel concreet en neerdalend in een romeinse liturgie laat aanbidden en liefhebben. Hijzelf kiest de woorden (Schrift) en hoe Hij aanwezig komt (Sacrament) en nodigt de ganse mensheid uit om dit te aanschouwen.

Ook is het niet verwonderlijk dat er per cultuur ook plaats is voor onderscheiden ritussen binnen één organisatorische eenheid. Zorg er wel voor dat een nieuwe ritus ook erkend wordt. Zo verlies je de liturgische kalender niet, noch de objectieve sacramentele aanwezigheid van God zelf.

Zelf droom ik van een paar extra vormen van aangereikte katholiciteit. Bijvoorbeeld: Een officiële geloofsvorm binnen de universele kerk waarbij de mariale accenten veel minder aandacht vragen, zonder dat Maria ostentatief geweerd wordt. Of een kerkgebouw zonder beelden maar dan wel één met een eucharistische tabernakel. Ik vind het boeiend om na te denken hoe creatief protestanten van goede wil (sorry fundi's) hiermee zouden kunnen omgaan.

Ja, ik zou met veel plezier met jou en vele anderen willen keuvelen in de centrale hal om elkaar te bemoedigen en te inspireren.

Het toenemend verlangen naar zichtbare eenheid is hartverwarmend. De universele of katholieke kerk is trouwens niemands eigendom. Het is Gods samengeroepen en samenroepende ekklesia.

Daarom kan ik jullie niet uitnodigen, want ikzelf wordt dagelijks uitgenodigd om een waar lidmaat te zijn van het Lichaam van Christus. Enkel God nodigt uit. En die uitnodigende oproep lijkt alsmaar luider te klinken.