Tot rust in Westmalle

Je kiest het niet altijd zelf. Het stond gewoon op het programma, maar hier zit ik dan in een trappistenabdij. Eerst elkaar ontmoeten bij de koffie, aansluitend een film over het andere leven van hen die durven kiezen voor eenvoud, nederigheid en verborgenheid. Dan was het tijd voor het bidden van de vespers. Eenvoudige maar toch schone melodieën die de psalmen tot die van ons maken met aansluitend stilte die deze keer niet lang genoeg kon duren. De rug rechten tegen de lage leuning, een stille positie vinden en intreden in de natuur van God, in stilte, verwelkomd worden in zalvende stilte met veel ruimte voor echte gedachten die meteen omgevormd werden tot voorbede.

Omdat het te vroeg was om zoveel stilte te doorbreken, wandelden we in stilte naar de refter. Ook daar werd de stilte behouden ook al, of, des te meer, omdat daar vrolijke klassieke pianomuziek klonk. Deze, en enkel deze, zou onze gesprekspartner zijn. Het was vooral een monoloog. Terwijl ontdekte ik dat ik mijn maaltijd tot mij nam alsof ik een ensemble aan het dirigeren was. Ik deed dat erg goed, vond ik.

Van daar even naar de keuken voor de afwas. Ook daar was stilte de tweede evidentie. Je moet je altijd haasten om dienstbaar te kunnen zijn in zulke kloosters. Iedereen lijkt hier wel katholiek!

Ik schrijf dit neer in mijn kleine kamer en zie dat het bijna weer tijd is, of moet ik zeggen, eeuwigheid is, om te gaan bidden. Het is het moment van de dagsluiting. Jawel, hier is tijd iets van kabbelend formaat en stil zijn een blijvende roep tot gebed en inkeer.

Comments

[Rob Haster]

Je laten omarmen door de stilte is iets neerleggen, iets afdoen. De behoefte om een vertaling in woorden te geven van wat in je leeft. Je bent in deze rust gewoon gekend en kent de Ongekende. Je hart luistert en spreekt.... Ik wens je een gezaligde zegenende tijd. (en een lekkere Trappist morgen?)

[M-C]

Mooi !
Maar van de rust, het biddende karakter van de gewijde stilte,,,,,,,, en dan,,,,, terug in de drukte van het leven. Nog een uitdaging ;-)

[Bart]

Je laten raken en Hem mogen vinden in de stilte is een luxe waar je soms inderdaad gewoon tijd voor moet nemen.
Ik wou dat ik er bij had kunnen zijn; een weekend om dit gratuit te mogen ontvangen en ervaren.