HET HUWELIJK

De bijbelse mensvisie (antropologie) van man en vrouw is wellicht de kostbaarste boodschap die de kerk aan de wereld kan brengen. De schepping van de mens begint met zijn roeping, die er één is van zelfgave.

Gehuwd zijn, is van de ander zijn. Een echte gave toont zich in het volledig geven, in het zich wegschenken en gaat dus verder dan vriendschap. In het huwelijk krijg je de kans om jezelf weg te geven, om jezelf te verliezen aan de ander, en juist daarin jezelf te vinden. Terwijl er wel een exclusiviteit is van de zelfgave (je geeft niet in die volle maat aan iedereen), mag er geen exclusiviteit bestaat in de liefde, want die laatste is bestemd voor allen.

Als gehuwd zijn, ‘van de ander zijn’ betekent, dan kan je stellen dat het celibaat de hoogste vorm van huwelijk is. De celibatair heeft namelijk op het oog om geheel van die Andere te zijn om vanuit die exclusiviteit ten volle te ontvangen wat hij of zij weer kan doorgeven aan allen.

Het huwelijk is niet zoals een verbond, het is een verbond, in de schepping, dat meteen beeld is van het Verbond tussen God en de schepping. De bijbel is het boek van het verbond. En vermits het huwelijk het verbond bij uitstek is, is de bijbel dus een groot boek over het huwelijk.

Wie naar de mens in zijn twee-eenheid kijkt, ziet in een spiegel wat God zelf is en doet: één zijn en beminnen. Want om het mensenpaar te begrijpen moet je niet van onder uit vertrekken. Je dient naar boven te kijken. Het huwelijk wortelt niet in de aarde: het heeft zijn wortels in de hemel, in God zelf. (verklaring Belgische bisschoppen)