HET HUWELIJK IN DE CULTUUR

Door het eenvoudige feit dat relaties nieuwe personen doen ontstaan, is de mens steeds op zoek naar structuur en regels om zo goed mogelijk om te gaan met het verwekte kind dat langdurig hulpeloos blijft. Zo merken we dat er een universeel verbod bestaat op incest, alsook de dominante keuze voor monogamie, wat verwijst naar die ene geprefereerde partner, maar niet perse de enige. Polygamie ontstaat namelijk bij de rijken als een uitingsvorm van machtsverdeling.

In alle bekende culturen verstaat men het huwelijk als iets transcendent, met de fundamentele polen van man en vrouw. Er bestaat geen onzijdig 'ik' want het is altijd geseksueerd en a.h.w. onvolledig. Door de vereniging met de ander wordt nu net het mens-zijn bereikt. Wij worden pas 'ik' door de ander. Er voltrekt zich een soort kosmische voltooiing van jezelf in de ander.

Het christendom beschouwt het huwelijk als een sacrament, dat van in den beginne in de schepping geplaatst werd. Het huwelijk is geen contract met zelf in te vullen voorwaarden. Het is een verbond. Er is geen sprake van de uitwisseling van goederen of diensten, maar van een uitwisselen van personen. Door jezelf te geven, ga je 'verbinden' (religare). Daarom heeft het huwelijk iets religieus en kan je het niet zelf ongedaan maken. Dat is werk voor de overheid. Het instituut van het huwelijk overstijgt ons en een wereld die afstand neemt van het transcendente, zal om die reden ook het huwelijk niet langer begrijpen.