DE ZENDING VAN DE GEEST

Jezus zendt de beloofde kracht uit de hemel zodat de kerk met Pinksteren geboren wordt. De ontgoochelden werden onverwacht begeesterd! Meteen wordt duidelijk hoe de Geest eenheid in verscheidenheid mogelijk maakt. De verschillende talen vormen geen belemmering meer. We ervaren de oproep om samen Zijn zending waar te maken.

Johannes spreekt er over in zijn gelaagd evangelie: Jezus gaf de geest, maar dus ook de Geest, die is de adem van God. Hij geeft de Geest, net op het moment van de liefde tot het uiterste in het absurde lijden. Het lijden op zich is niet verlossend, maar wel de liefde. Ook wij moeten hiertoe bereid zijn.

Gods dynamiek. De Geest, die zorgt voor Gods dynamiek, is de medestichter van de kerk, schrijft Y. Congar. Door het geven van de Geest, ontstaat meteen een zending: Wiens zonden gij vergeeft, zullen ook in de hemel vergeven zijn. Dit is de opdracht van de kerk. Een verzoeningsopdracht van helen, vergeven en nieuw worden.

Het christomonisme is een verenging in de ekklesiologie die een verticaal kerkmodel in de hand werkt waardoor het ambt gaat primeren. We moeten ons hoeden voor een te beperkte visie op de oorsprong van de kerk, door die uitsluitend aan Jezus toe te schrijven. De kerk kreeg pas vorm na de verrijzenis en wordt in zekere zin medegesticht door de Geest. Terwijl we de objectieve opvolging van het ambt waarnemen, mogen we niet blind zijn voor dezelfde Geest die ook de lekengelovigen en dus het ganse volk Gods inspireert en leidt. Er zijn twee lijnen. De opvolging van de apostelen en de opvolging van de heiligen.