Van Halen and M&Ms

The 1980s was a heady and decadent time for rock stars. Stories of bad behavior by some of rock’s finest - be it trashing hotel rooms or simple prima donna demands - were splashed all over the headlines. And few of those stories were as famous as the “Van Halen and M&Ms” story.

In case you weren’t around during the 80s, the rock supergroup Van Halen had a clause in their concert contracts that stipulated that the band would “be provided with one large bowl of M&M candies, with all brown candies removed”. Once the “M&Ms” story leaked to the press, social commentators jumped all over it as an egregious example of the pampered and spoiled behavior that rock artists demanded. It was yet another sign of the decline of Western Civilization. And to this very day, any time a story about a celebrity acting like a diva surfaces, my mother rolls her eyes, clucks her tongue, and says “well… did she want the brown M&Ms taken out of the bowl, too??”

Here’s the thing, though: the band put the “no brown M&Ms” clause in their contracts for a very good reason.

Van Halen was one of the first rock bands to bring truly massive concerts to mid-size cities like Macon, Georgia. The staff that worked at concert arenas in these smallish cities were used to bands coming to town with, at most, three tractor-trailers full of equipment. Van Halen’s equipment took up 9 tractor-trailers. It was a lot of stuff, and the staff at these venues were frequently overwhelmed. And when people are overwhelmed, they make mistakes. At a rock concert, “making a mistake” during setup has a large number of possible outcomes. Some mistakes don’t have any effect at all. Other mistakes can make the band sound awful, which hurts nothing but the band’s image. Other mistakes can cause stage lights to fall from the ceiling and kill people… which is exactly what the band was afraid of.

At the heart of any major concert is the contract. Much of the text of these contracts is standard legal boilerplate, but each band may attach specific demands via something called a “rider”. Most of the contracts involving concerts at large venues are jam-packed with riders, most of which involve technical details specific to the band’s stage design. For instance, a rider might say “Article 148: There will be fifteen amperage voltage sockets at twenty-foot spaces, spaced evenly, providing nineteen amperes total, on beams suspended from the ceiling of the venue, which shall be able to support a total gross weight of 5,600 pounds each, and be suspended no less than 30 feet, but no more than 37.5 feet, above the stage surface”. Van Halen’s concert contracts would have several hundred such demands, and their contracts ended up (in lead singer David Lee Roth’s words) looking “like a Chinese Yellow Pages”.

The staff at venues in large cities were used to technically-complex shows like Van Halen’s. The band played in venues like New York’s Madison Square Garden or Atlanta’s The Omni without incident. But the band kept noticing errors (sometimes significant errors) in the stage setup in smaller cities. The band needed a way toknow that their contract had been read fully. And this is where the “no brown M&Ms” came in. The band put a clause smack dab in the middle of the technical jargon of other riders: “Article 126: There will be no brown M&M’s in the backstage area, upon pain of forfeiture of the show, with full compensation”. That way, the band could simply enter the arena and look for a bowl of M&Ms in the backstage area. No brown M&Ms? Someone read the contract fully, so there were probably no major mistakes with the equipment. A bowl of M&Ms with the brown candies? No bowl of M&Ms at all? Stop everyone and check every single thing, because someone didn’t bother to read the contract. Roth himself said:

“So, when I would walk backstage, if I saw a brown M&M in that bowl . . . well, line-check the entire production. Guaranteed you’re going to arrive at a technical error. They didn’t read the contract. Guaranteed you’d run into a problem. Sometimes it would threaten to just destroy the whole show. Something like, literally, life-threatening.”

The “no brown M&Ms” clause became a national news story after an “incident” at Colorado State University. The national press told a story of unacceptable behavior from the band, and how they caused $85,000 worth of damage to the arena. David Lee Roth remembers it a bit differently:

The folks in Pueblo, Colorado, at the university, took the contract rather kinda casual. They had one of these new rubberized bouncy basketball floorings in their arena. They hadn’t read the contract, and weren’t sure, really, about theweight of this production; this thing weighed like the business end of a 747.

I came backstage. I found some brown M&M’s, I went into full Shakespearean “What is this before me?” . . . you know, with the skull in one hand . . . and promptly trashed the dressing room. Dumped the buffet, kicked a hole in the door, twelve thousand dollars’ worth of fun.

The staging sank through their floor. They didn’t bother to look at the weight requirements or anything, and this sank through their new flooring and did eighty thousand dollars’ worth of damage to the arena floor. The whole thing had to be replaced. It came out in the press that I discovered brown M&M’s and did eighty-five thousand dollars’ worth of damage to the backstage area.

Well, who am I to get in the way of a good rumor?

Mary: The Ark of the New Covenant

Why do Catholics call Mary the Ark of the New Covenant? Answering that question will take us on a ourney through the Old and New Testaments.

For example, Luke wove some marvelous things into his Gospel that only a knowledgeable Jew would have understood — a Jew who knew Jewish Scripture and had eyes to see and ears to hear. One of the things he would have understood is typology. So what is typology?

We all know that the Old Testament is full of stories, people, and historical events. A type is a person, thing, or event in the Old Testament that foreshadows something in the New Testament. It is like a taste or a hint of something that will be fulfilled or realized. Types are like pictures that come alive in a new and exciting way when seen through the eyes of Christ's revelation. Typology is the study of these types and their fulfillment. Augustine said that "the Old Testament is the New concealed, but the New Testament is the Old revealed" (Catechizing of the Uninstructed, 4:8).

The idea of typology is not new. In his letter to the Romans, Paul says that Adam was a type of the one who was to come — Christ (Rom. 5:14). Early Christians understood that the Old Testament was full of types or pictures that were fulfilled or realized in the New Testament.

Here are a few more examples of biblical typology:

• Peter uses Noah's ark as a type of Christian baptism (1 Pet. 3:18-22).
• Paul explains that circumcision foreshadowed Christian baptism (Col. 2:11-12).
• Jesus uses the bronze serpent as a type of his Crucifixion (John 3:14; cf. Num. 21:8-9).
• The Passover lamb prefigures the sacrifice of Christ (1 Cor. 5:7).
• Paul says that Abraham, in his willingness to sacrifice Isaac, "considered that God was able to raise men even from the dead; hence, figuratively speaking, he did receive him back" (Heb. 11:19).

The Ark of the Old Covenant
God loved his people and wanted to be close to them. He chose to do so in a very special way. The Catechism of the Catholic Church says, "The prayer of the people of God flourished in the shadow of the dwelling place of God's presence on earth, the ark of the covenant and the temple, under the guidance of their shepherds, especially King David, and of the prophets" (CCC 2594). God instructed Moses to build a tabernacle surrounded by heavy curtains (cf. Ex. 25-27). Within the tabernacle he was to place an ark made of acacia wood covered with gold inside and out. Within the Ark of the Covenant was placed a golden jar holding the manna, Aaron's rod that budded, and the stone tablets of the covenant (cf. Heb. 9:4).

When the ark was completed, the glory cloud of the Lord (the Shekinah Glory) covered the tent of meeting, and the glory of the Lord filled the tabernacle (Ex. 40:34-35; Num. 9:18, 22). The verb for "to cover" or "to overshadow" and the metaphor of a cloud are used in the Bible to represent the presence and glory of God. The Catechism explains:

In the theophanies of the Old Testament, the cloud, now obscure, now luminous, reveals the living and saving God, while veiling the transcendence of his glory — with Moses on Mount Sinai, at the tent of meeting, and during the wandering in the desert, and with Solomon at the dedication of the temple. In the Holy Spirit, Christ fulfills these figures [types]. The Spirit comes upon the Virgin Mary and "overshadows" her, so that she might conceive and give birth to Jesus. On the mountain of Transfiguration, the Spirit in the "cloud came and overshadowed" Jesus, Moses and Elijah, Peter, James and John, and "a voice came out of the cloud, saying, 'This is my Son, my Chosen; listen to him!"' Finally, the cloud took Jesus out of the sight of the disciples on the day of his Ascension and will reveal him as Son of man in glory on the day of his final coming. The glory of the Lord "overshadowed" the ark and filled the tabernacle (CCC 697).

It's easy to miss the parallel between the Holy Spirit overshadowing the ark and the Holy Spirit overshadowing Mary, between the Ark of the Old Covenant as the dwelling place of God and Mary as the new dwelling place of God.

God was very specific about every exact detail of the ark (Ex. 25-30). It was a place where God himself would dwell (Ex. 25:8). God wanted his words — inscribed on stone — housed in a perfect container covered with pure gold within and without. How much more would he want his Word — Jesus — to have a perfect dwelling place! If the only begotten Son were to take up residence in the womb of a human girl, would he not make her flawless?

The Virgin Mary is the living shrine of the Word of God, the Ark of the New and Eternal Covenant. In fact, St. Luke's account of the annunciation of the angel to Mary nicely incorporates the images of the tent of meeting with God in Sinai and of the temple of Zion. Just as the cloud covered the people of God marching in the desert (cf. Num. 10:34; Deut. 33:12; Ps. 91:4) and just as the same cloud, as a sign of the divine mystery present in the midst of Israel, hovered over the Ark of the Covenant (cf. Ex. 40:35), so now the shadow of the Most High envelopes and penetrates the tabernacle of the New Covenant that is the womb of Mary (cf. Luke 1:35) (Pontifical Council for the Pastoral Care of Migrants and Itinerant People, The Shrine: Memory, Presence and Prophecy of the Living God).

Luke weaves additional parallels into the story of Mary — types that could be overlooked if one is unfamiliar with the Old Testament. After Moses died, Joshua led the Israelites across the Jordan River into the Promised Land. Joshua established the Ark of the Covenant in Shiloh, where it stayed for more than 200 years. One day the Israelites were losing a battle with the Philistines, so they snatched the ark and rushed it to the front lines. The Philistines captured the ark, but it caused them great problems, so they sent it back to Israel (1 Sam. 5:1-6:12).

David went out to retrieve the ark (1 Sam 6:1-2). After a man named Uzzah was struck dead when he touched the ark, David was afraid and said, "How can the ark of the Lord come to me?" He left the ark in the hill country of Judea for three months. David danced and leapt in front of the ark and everyone shouted for joy. The house of Obededom, which had housed the ark, was blessed, and then David took the ark to Jerusalem (2 Sam. 6:9-14).

Compare David and the ark to Luke's account of the Visitation:

In those days Mary arose and went with haste into the hill country, to a city of Judah, and she entered the house of Zechariah and greeted Elizabeth. And when Elizabeth heard the greeting of Mary, the babe leaped in her womb; and Elizabeth was filled with the Holy Spirit and she exclaimed with a loud cry, "Blessed are you among women, and blessed is the fruit of your womb! And why is this granted me, that the mother of my Lord should come to me? For behold, when the voice of your greeting came to my ears, the babe in my womb leaped for joy. And blessed is she who believed that there would be a fulfillment of what was spoken to her from the Lord" (Luke 1:39-45).

Here are the parallels:

• Mary arose and went to the hill country of Judea. Ein Kerem (where Elizabeth lived) and Abu Ghosh (where the ark resided) are only a short walk apart. Mary and the ark were both on a journey to the same hill country of Judea.
• When David saw the ark he rejoiced and said, "How can the ark of the Lord come to me?" Elizabeth uses almost the same words: "Why is this granted me, that the mother of my Lord should come to me?" Luke is telling us something — drawing our minds back to the Old Testament, showing us a parallel.
• When David approached the ark he shouted out and danced and leapt in front of the ark. He was wearing an ephod, the clothing of a priest. When Mary, the Ark of the New Covenant, approached Elizabeth, John the Baptist leapt in his mother's womb — and John was from the priestly line of Aaron. Both leapt and danced in the presence of the ark. The Ark of the Old Covenant remained in the house of Obed-edom for three months, and Mary remained in the house of Elizabeth for three months. The place that housed the ark for three months was blessed, and in the short paragraph in Luke, Elizabeth uses the word blessed three times. Her home was certainly blessed by the presence of the ark and the Lord within.
• When the Old Testament ark arrived — as when Mary arrived — they were both greeted with shouts of joy. The word for the cry of Elizabeth's greeting is a rare Greek word used in connection with Old Testament liturgical ceremonies that were centered around the ark and worship (cf. Word Biblical Commentary, 67). This word would flip on the light switch for any knowledgeable Jew.
• The ark returns to its home and ends up in Jerusalem, where God's presence and glory is revealed in the temple (2 Sam. 6:12; 1 Kgs. 8:9-11). Mary returns home and eventually ends up in Jerusalem, where she presents God incarnate in the temple (Luke 1:56; 2:21-22).

It seems clear that Luke has used typology to reveal something about the place of Mary in salvation history. In the Ark of the Old Covenant, God came to his people with a spiritual presence, but in Mary, the Ark of the New Covenant, God comes to dwell with his people not only spiritually but physically, in the womb of a specially prepared Jewish girl.

The Old Testament tells us that one item was placed inside the Ark of the Old Covenant while in the Sinai wilderness: God told Moses to put the stone tablets with the Ten Commandments inside the ark (Deut. 10:3-5). Hebrews 9:4 informs us that two additional items were placed in the Ark: "a golden urn holding the manna, and Aaron's rod that budded." Notice the amazing parallels: In the ark was the law of God inscribed in stone; in Mary's womb was the Word of God in flesh. In the ark was the urn of manna, the bread from heaven that kept God's people alive in the wilderness; in Mary's womb is the Bread of Life come down from heaven that brings eternal life. In the ark was the rod of Aaron, the proof of true priesthood; in Mary's womb is the true priest. In the third century, St. Gregory the Wonder Worker said that Mary is truly an ark — "gold within and gold without, and she has received in her womb all the treasures of the sanctuary."

While the apostle John was exiled on the island of Patmos, he wrote something that would have shocked any first-century Jew. The ark of the Old Covenant had been lost for centuries — no one had seen it for about 600 years. But in Revelation 11:19, John makes a surprising announcement: "Then God's temple in heaven was opened, and the ark of his covenant was seen within his temple?'

At this point chapter 11 ends and chapter 12 begins. But the Bible was not written with chapter divisions — these were added in the twelfth century. When John penned these words, there was no division between chapters 11 and 12; it was a continuing narrative.

What did John say immediately after seeing the Ark of the Covenant in heaven? "And a great portent appeared in heaven, a woman clothed with the sun, with the moon under her feet, and on her head a crown of twelve stars; she was with child" (Rev. 12:1-2). The woman is Mary, the Ark of the Covenant, revealed by God to John. She was seen bearing the child who would rule the world with a rod of iron (Rev. 12:5). Mary was seen as the ark and as a queen.

But does this passage really refer to Mary? Some say the woman represents Israel or the Church, and certainly she does. John's use of rich symbolism is well known, but it is obvious from the Bible itself that the woman is Mary. The Bible begins with a real man (Adam), a real woman (Eve), and a real serpent (the devil) — and it also ends with a real man (Jesus, the Last Adam [1 Cor. 15:45]), a real woman (Mary, the New Eve [Rev. 11:19-12:2]), and a real serpent (the devil of old). All of this was foretold in Genesis 3:15.

John Henry Cardinal Newman wrote about this passage in Revelation:

I would maintain is this, that the Holy Apostle would not have spoken of the Church under this particular image unless there had existed a Blessed Virgin Mary, who was exalted on high and the object of veneration to all the faithful. No one doubts that the "man-child" spoken of is an allusion to our Lord; why then is not "the Woman" an allusion to his mother?

Later in the same chapter we read that the devil went out to persecute the woman's other offspring — Christians — which certainly seems to indicate that Mary is somehow the mother of the Church (Rev. 12:17).

Even if someone rejects Catholic teaching regarding Mary, he cannot deny that Catholics have scriptural foundations for it. And it is a teaching that has been taught by Christians from ancient times. Here are a few representative quotations from the early Church — some written well before the New Testament books were officially compiled into the final New Testament canon.

Athanasius of Alexandria (c. 296-373) was the main defender of the deity of Christ against the second-century heretics. He wrote: "O noble Virgin, truly you are greater than any other greatness. For who is your equal in greatness, O dwelling place of God the Word? To whom among all creatures shall I compare you, O Virgin? You are greater than them all O [Ark of the] Covenant, clothed with purity instead of gold! You are the ark in which is found the golden vessel containing the true manna, that is, the flesh in which divinity resides" (Homily of the Papyrus of Turin).

Gregory the Wonder Worker (c. 213-c. 270) wrote: "Let us chant the melody that has been taught us by the inspired harp of David, and say, 'Arise, O Lord, into thy rest; thou, and the ark of thy sanctuary.' For the Holy Virgin is in truth an ark, wrought with gold both within and without, that has received the whole treasury of the sanctuary" (Homily on the Annunciation to the Holy Virgin Mary).

The Catechism of the Catholic Church echoes the words from the earliest centuries: "Mary, in whom the Lord himself has just made his dwelling, is the daughter of Zion in person, the Ark of the Covenant, the place where the glory of the Lord dwells. She is 'the dwelling of God . . . with men"' (CCC 2676).

The early Christians taught the same thing that the Catholic Church teaches today about Mary, including her being the Ark of the New Covenant.

Mary the Ark As Revealed in Mary's Visit to Elizabeth

Golden Box: Ark of the Old Covenant	Mary: Ark of the New Covenant
The ark traveled to the house of Obed-edom in the hill country of Judea (2 Sam. 6:1-11).	Mary traveled to the house of Elizabeth and Zechariah in the hill country of Judea (Luke 1:39).
Dressed as a priest, David danced and leapt in front of the ark (2 Sam. 6:14).	John the Baptist — of priestly lineage — leapt in his mother's womb at the approach of Mary (Luke 1:41).
David asks, "How can the ark of the Lord come to me?" (2 Sam. 6:9).	Elizabeth asks, "Why is this granted me, that the mother of my Lord should come to me?" (Luke 1:43).
David shouts in the presence of the ark (2 Sam. 6:15).	Elizabeth "exclaimed with a loud cry" in the presence of the Mary (Luke 1:42).
The ark remained in the house of Obed-edom for three months (2 Sam. 6:11).	Mary remained in the house of Elizabeth for three months (Luke 1:56).
The house of Obed-edom was blessed by the presence of the ark (2 Sam. 6:11).	The word blessed is used three times; surely the house was blessed by God (Luke 1:39-45).
The ark returns to its home and ends up in Jerusalem, where God's presence and glory is revealed in the temple (2 Sam. 6:12; 1 Kgs. 8:9-11).	Mary returns home and eventually ends up in Jerusalem, where she presents God incarnate in the temple (Luke 1:56; 2:21-22).

Inside the Ark

Inside the Ark of the Old Covenant	Inside Mary, Ark of the New Covenant
The stone tablets of the law — the word of God inscribed on stone	The body of Jesus Christ — the word of God in the flesh
The urn filled with manna from the wilderness — the miraculous bread come down from heaven	The womb containing Jesus, the bread of life come down from heaven (John 6:41)
The rod of Aaron that budded to prove and defend the true high priest	The actual and eternal High Priest

Steve Ray is the author of Crossing the Tiber, Upon This Rock, and St. John's Gospel.  www.catholicconvert.com

©Catholic Answers, Inc.

Youcat, een universele catechismus voor jongeren!

Hieronder de inleiding geschreven door Paus B16:

Hiermee vraag ik jullie om een ongewoon soort boek te lezen. Ongewoon is het vanwege de inhoud, maar ook door de manier waarop het tot stand is gekomen. Over dat ontstaan wil ik iets zeggen, omdat daaraan meteen het bijzondere van dit boek duidelijk wordt.

Eigenlijk is het voortgekomen uit een ander boek, dat in de jaren tachtig van de vorige eeuw ontstond. Het was toen een moeilijke tijd, voor de Kerk evengoed als voor de samenleving. Er was behoefte aan nieuwe richtingwijzers naar de toekomst. Na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en alle veranderingen in onze cultuur wisten veel mensen niet meer wat christenen eigenlijk geloven; wat de Kerk aan boodschap heeft en of zij eigenlijk wel iets te zeggen heeft; en hoe dat dan past in de fundamenteel veranderde cultuur. Is het christendom nog wel iets van deze tijd? Kun je vandaag de dag redelijkerwijs nog wel gelovig zijn? Dat vroegen ook goede Christenen zich af.

Paus Johannes Paulus II heeft toen een kloek besluit genomen. Hij vond dat alle bisschoppen van de wereld samen een boek moesten schrijven, waarin zij die vragen zouden beantwoorden. Aan mij vroeg hij om dat werk van de bisschoppen te coördineren en te zorgen dat wat de bisschoppen schreven een echt boek zou worden, niet alleen maar een opeenstapeling van stukken tekst. Dat boek moest ouderwets de Catechismus van de Katholieke Kerk heten, maar wel degelijk iets opwindend nieuws worden. Het moest laten zien wat de katholieke kerk in deze tijd gelooft en hoe je een gelovige kunt zijn die zijn verstand gebruikt.

Ik schrok dat ik dat moest gaan doen. Eerlijk gezegd was ik niet zeker of zo een onderneming zou kunnen slagen. Want hoe kun je nu verwachten dat auteurs van over de hele wereld samen een leesbaar boek schrijven? Hoe konden mensen die niet alleen geografisch, maar ook in intellectueel en spiritueel opzicht in heel verschillende continenten leven, samen een tekst tot stand brengen die innerlijke samenhang heeft en ook in ieder continent begrijpelijk is? Daar kwam bij dat ook die bisschoppen niet in hun eentje konden gaan schrijven, maar dat samen moesten doen met hun collega-bisschoppen en met hun plaatselijke kerkgemeenschappen. Ik moet toegeven dat ik het nog steeds een wonder vind dat het uiteindelijk gelukt is.

We kwamen drie of vier keer per jaar bij elkaar, een week lang, en discussieerden stevig over de losse stukken die intussen tot stand gekomen waren. Eerst moesten we natuurlijk beslissen hoe we het boek gingen opbouwen. Die opbouw moest eenvoudig zijn, zodat de auteurs, die we in verschillende groepen hadden opgedeeld, een duidelijke opdracht meekregen en hun bijdragen niet in een gecompliceerd systeem hoefden in te voegen. Diezelfde opbouw vinden jullie ook in dit boek. Hij is gewoon overgenomen uit de eeuwenlange ervaring met catechese: wat wij geloven – hoe wij de christelijke geheimen vieren – hoe wij in Christus het ware leven vinden – hoe wij moeten bidden. Ik wil hier niet vertellen hoe wij ons vervolgens langzaam door alle kwesties heen geworsteld hebben totdat het eindelijk een boek was. Er is natuurlijk kritiek mogelijk op zo een boekwerk, en niet eens weinig: het is mensenwerk en daardoor onvolmaakt, het kan beter. Toch is het een belangrijk boek: het getuigt van eenheid in verscheidenheid. De vele stemmen konden samen een groot koor vormen, omdat wij beschikten over de gemeenschappelijke partituur van het geloof, die de kerk vanaf de apostelen door de eeuwen heen gedragen heeft.

Waarom vertel ik dat allemaal? Toen we destijds het boek maakten, moesten wij al vaststellen dat niet alleen de continenten en de nationale culturen onderling verschillend zijn, maar dat er ook binnen elke samenleving weer verschillende ‘continenten’ bestaan: arbeiders denken anders dan boeren, natuurwetenschappers anders dan filologen, ondernemers anders dan journalisten, jongeren anders dan ouderen. Bij ons spreken en denken moesten we dus een positie innemen die deze verschillen oversteeg, we moesten eigenlijk vooral kijken waar de overeenkomsten lagen. Al doende beseften wij steeds meer dat de tekst in de taal van allerlei leefwerelden overgebracht moet worden om daar de mensen te kunnen bereiken bij hun eigen denken en vragen. Tijdens de Wereldjongerendagen van de laatste jaren – Rome, Toronto, Keulen, Sydney – hebben jonge mensen uit de hele wereld elkaar ontmoet, jongeren die gelovig willen zijn, die God zoeken, van Christus houden en gezelschap zoeken voor onderweg. In die context kwam het idee op: zouden wij niet moeten proberen de Catechismus van de Katholieke Kerk in de taal van jongeren over te brengen? De belangrijke elementen ervan te laten weerklinken in de wereld van jonge mensen van tegenwoordig? Natuurlijk zijn er ook onder de jongeren van tegenwoordig weer veel verschillen. Nu is er dan onder de ervaren leiding van Christoph Schönborn, de aartsbisschop van Wenen, een Youcat voor jongeren tot stand gekomen. Ik hoop dat veel jonge mensen zich door dit boek laten meenemen.

Nogal wat mensen zeggen tegen mij: jongeren van tegenwoordig interesseert dat niet. Dat bestrijd ik, en ik weet zeker dat ik gelijk heb. Jongeren van tegenwoordig zijn niet zo oppervlakkig als wordt gedacht. Zij willen weten waar het in het leven werkelijk om gaat. Een detective is spannend, omdat wij dan meegevoerd worden in andermans lot, dat ook het onze had kunnen zijn. Het voorliggende boek is spannend, omdat daarin ons eigen lot ter sprake komt en omdat het daarom ten diepste over onszelf gaat. Ik nodig jullie uit: bestudeer de catechismus! Dat is wat ik heel graag zou willen. Deze catechismus praat jullie niet naar de mond. Hij maakt het jullie niet gemakkelijk. Hij vraagt jullie namelijk om een nieuw leven te gaan leiden. Hij legt jullie de boodschap van het evangelie voor als de ‘kostbare parel’ (Mt. 13, 45) waarvoor je alles moet overhebben. Daarom vraag ik jullie: bestudeer de catechismus enthousiast en met volharding! Besteed er tijd aan. Studeer in de stilte van je kamer, lees hem samen met iemand anders, een vriend of vriendin, leer met anderen samen, in groepen of netwerken, gebruik het internet om van gedachten te wisselen. Blijf over je geloof in gesprek, op wat voor manier dan ook.

Je moet weten wat je gelooft. Je moet je geloof net zo goed kennen als een IT-specialist zijn computersysteem. Je geloof moet je vertrouwd zijn zoals een goede musicus het stuk dat hij speelt. Ja, jullie moeten nog veel meer met het geloof vertrouwd zijn dan de generatie van jullie ouders dat was. Want jullie moeten de uitdagingen en verleidingen van deze tijd krachtig en vastbesloten aankunnen. Jullie hebben Gods hulp nodig, anders droogt jullie geloof op als een dauwdruppel in de zon. Met Gods hulp hoeven jullie niet toe te geven aan consumptiegedrag, verdrinkt jullie liefde niet in de zee van pornografie, zijn jullie trouw aan de zwakken onder ons en laten jullie slachtoffers niet in de steek. Eén ding wil ik jullie ten slotte nog meegeven, nu jullie je gaan verdiepen in de catechismus. Jullie weten allemaal hoe ernstig de geloofsgemeenschap de laatste tijd beschadigd is door het kwaad, door de zonde die binnengedrongen is in het hart van de kerk. Gebruik dat niet als uitvlucht om weg te lopen voor Gods aangezicht. Breng jullie pure en vurige liefde binnen in de kerk, hoe vaak haar gelaat door mensen ook misvormd is. ‘Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer’ (Rom. 12, 11).

Toen Israël op een dieptepunt in haar geschiedenis was, riep God niet belangrijke en aanzienlijke mensen te hulp, maar een jongere. Hij heette Jeremia. Jeremia voelde zich overvraagd: ‘Nee, Heer, mijn God! Ik kan het woord niet voeren, ik ben te jong’ (Jer. 1, 6). Maar God liet zich niet van de wijs brengen: ‘Zeg niet: “Ik ben te jong.” Richt je tot iedereen naar wie ik je zend en zeg alles wat ik je opdraag’ (Jer. 1, 7).

Ik zegen jullie en bid elke dag voor jullie allemaal.

Benedictus XVI

(Overgenomen van RKDocumenten.nl)

Over biechten en communiceren

@instantypo: Dat bijna alle Misbezoekers ook te communie gaan, is niet alleen reden tot vreugde maar ook aanleiding voor zorg, aldus kard. Mauro Piacenza

@stoepie: Is dat omdat maar weinig gaan biechten of nog een andere reden?

@instantypo inderdaad, het heeft te maken met de ernstige woorden van de apostel Paulus, die onwaardig communiceren zelfs verbindt met de dood!

@stoepie vind ik lastig stuk. Vaak meegemaakt dat het manipulatief gebruikt werd. Ik geloof dat je aan avondmaal mag komen zoals je bent.

@instantypo: Ik kan er goed inkomen dat die teksten misbruikt kunnen worden. Wat moet je er trouwens mee aanvangen als het avondmaal slechts een symbolische getuigende maaltijd is? Opnieuw is hier het probleem de subjectiviteit en het ontbreken van een objectief sacrament om de zonden te belijden. Daarbij heeft men het onderscheid tussen zware zonden en dagelijkse zonden weggesmeten en blijft er enkel een subjectief voelen over. Ik ben zondig, want ik voel mij zondig. Jij bent zondig, volgens mij …

In de RKK zijn er weloverwogen gewetensonderzoeken voor de gelovigen. Enkel de zware zonden of doodzonden (de zonde die de Geest a.h.w. wegjagen) moeten gebiecht worden. De vriendschap met de Vader moet hersteld worden. Hij is vergevensgezind maar wij moeten terugkeren. En daar is het officieel sacrament van de verzoening voor, waar je met garantie gereinigd van terugkeert. Ook moet je vrede najagen met je broeders en zusters voor zover het van jezelf afhangt vooraleer je communiceert.

Op de sociale druk bij grote publieke zonden na, zoals bijvoorbeeld zichtbaar overspel, bepaalt niemand, ook de pastoor niet, wie er wel of niet aan de communie mag deelnemen.

Maar, zoals Paulus schrijft, we kunnen het beter heel ernstig nemen: “Wie dan op onwaardige wijze het brood eet of uit de beker van de Heer drinkt, bezondigt zich aan het lichaam en het bloed van de Heer. Iedereen moet zichzelf onderzoeken alvorens van het brood te eten en uit de beker te drinken. Wie eet en drinkt zonder het lichaam te onderkennen, eet en drinkt zijn eigen vonnis. Daarom zijn er onder u zo velen ziek en zwak, en is een aantal van u gestorven." (1 Kor 11: 27-30)

Benedictus XVI over de H. Benedictus

Vandaag zou ik willen spreken over de heilige Benedictus, grondlegger van het westerse monnikendom en ook beschermheilige van mijn Pontificaat. Ik begin met een woord van de heilige Gregorius de Grote, die over de heilige Benedictus schrijft: "dat de man Gods temidden van al de wonderen waarmee hij in de wereld straalde, niet minder schitterde door de welsprekendheid waarmee hij zijn leer wist uit te leggen" (Dial. II, 36).

Deze woorden schreef de grote Paus in het jaar 592; de heilige was nog geen 50 jaar dood en leefde nog in de herinnering van de mensen en vooral in de bloeiende religieuze Orde die hij Stichtte. Met zijn leven en zijn werk heeft de heilige Benedictus van Nurcia een fundamentele invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van de Europese beschaving en cultuur...

Rond de wisseling van de V-de naar de VI-de eeuw was de wereld ontwricht door een verschrikkelijke crisis van waarden en instellingen, veroorzaakt door de ineenstorting van het Romeinse Rijk, door de invasie van de nieuwe volkeren en door het verval van de zeden. In deze vreselijke situatie wilde Gregorius met de presentatie van de heilige Benedictus als "schitterende ster" juist hier, in deze stad Rome, de uitweg wijzen uit de "donkere nacht van de geschiedenis" (Johannes Paulus II). Gebleken is inderdaad dat het werk van deze Heilige, en zijn Regel in het bijzonder, een authentiek geestelijk ferment in zich dragen dat in de loop der eeuwen tot ver over de grenzen van zijn vaderland en zijn tijd het aanschijn van Europa heeft veranderd, door na het uiteenvallen van de politieke eenheid die door het Romeinse Keizerrijk geschapen was een nieuwe geestelijke en culturele eenheid te wekken: die van het door de volkeren van het continent gedeelde christelijke geloof. Zo is de realiteit ontstaan die wij "Europa" noemen.

De mop van ver zien aankomen. (video)

God's spiritual and incarnate gifts

We are summoned by grace which is God's spiritual gift.

We are saved through baptism which is God's objective means of salvation to transport us into the realm of His incarnate gifts of salvation, the church, so that at the end of our earthly journey, after our faith has been tested through the hardships of life, we will be allowed to enter the heavenly Kingdom. (1 Peter 1)

Gelooft ge Petrus niet misschien?

Toen Charel (alias) mijn blogpost Is dit het Evangelie? had gelezen en zich volmondig bij de videopresentatie kon aansluiten, werd ik hierop aangesproken via tekstchat. Ik heb de transcript hieronder ingevoegd. Als je zin hebt, kan je eens meelezen. Zoals je merkt, moet zo'n discussie altijd laat op de avond gevoerd worden ;-)

23:13:22 Charel: wat bedoel je met onze redding te bevorderen?

23:17:36 Rob: deze niet tegenwerken bijvoorbeeld

23:18:50 Charel: hoe tegenwerken?

23:24:58 Rob: door in zonde te leven

23:37:52 Rob: Volgens Petrus moeten we ons inspannen om toegang te krijgen tot het eeuwig koninkrijk van Jezus.

23:43:59 Charel: waar staat dat?

23:46:28 Rob: “Span u daarom des te meer in om uw roeping en uitverkiezing waar te maken, broeders en zusters. Als u dit alles doet, komt u nooit ten val en zal u onbelemmerd toegang worden verleend tot het eeuwige koninkrijk van onze Heer en redder Jezus Christus.”

23:51:21 Charel: hoe zat nu weer met die moordenaar aan het kruis?

23:51:47 Rob: Gelooft ge Petrus niet misschien?

23:52:08 Charel: en Jezus

23:52:59 Rob: Gaat ge u dus inspannen om toegang tot het koninkrijk verleend te krijgen?

23:54:17 Charel: kon die man zich nog inspannen?

23:54:36 Rob: ge wilt niet antwoorden op de vraag! 

23:54:55 Rob: ge doet wat alle sekten doen: een vraag ontwijken met een andere vraag

23:55:06 Rob: Gelooft ge Petrus niet misschien?

23:56:00 Charel: maar ge antwoord ook niet op mijn vraag

23:56:16 Rob: ik was eerst, gij zijt aan het ontwijken

23:56:40 Rob: Gelooft ge de woorden van Petrus die ik net citeerde?

23:57:21 Charel: iedereen gelijk voor God

23:57:52 Rob: Gelooft ge de woorden van Petrus die ik net citeerde?

00:00:18 Charel: dat wil toch niet zeggen dat ge uw hemel moet verdienen  die tekst

00:03:15 Rob: Hemel verdienen is geen goede term. Maar er staat wel wat er staat. Het klinkt heel eenvoudig, niet?

00:03:30 Rob: We moeten ons inspannen om toegang tot het koninkrijk verleend te krijgen.

00:04:01 Rob: Mijn onbeantwoorde vraag is dus: gaat ge hier mee akkoord?

00:06:49 Charel: dan is het uit werken

00:07:46 Rob: Sterk, ik heb Petrus tegen u uitgespeeld. Je kan hem niet beamen. Wie is er nu bijbels?

00:09:47 Charel: inspannen is werken en het is niet uit werken opdat niemand roeme

00:11:23 Rob: Gij blijft liever trouw aan uw boeken over de bijbel, dan aan de bijbel. Hoe kan het nu dat je de woorden van Petrus in twijfel trekt? Zegt hij dit niet dan? “Span u daarom des te meer in om uw roeping en uitverkiezing waar te maken, broeders en zusters. Als u dit alles doet, komt u nooit ten val en zal u onbelemmerd toegang worden verleend tot het eeuwige koninkrijk van onze Heer en redder Jezus Christus.”

00:13:04 Rob: Wij moeten ons inspannen. Onze uitverkiezing waar maken. Het is mogelijk dat wij ten val komen. Eenvoudig toch? Komt overeen met Jakobus. Komt overeen met Jezus. Volharden tot het einde. Komt overeen met Paulus. Heil bewerken.

00:15:47 Charel: sterkte gewenst!

00:16:23 Rob: Mijn sterkte is in de Heer

00:17:03 Rob: En jij die dacht al gered te zijn ...

00:19:11 Charel: al wie de naam des heren aanroept zal behouden worden

00:23:09 Rob: Je vergeet toch wel iets zeker: "Sta op, laat je dopen en je zonden wegwassen, terwijl je zijn naam aanroept.” (Hand.)

00:26:36 Charel: want hoe zal men aanroepen in wie men niet gelooft heeft   vervolg

00:27:00 Rob: zeker

00:27:22 Rob: In ieder geval. Je kan Petrus dus niet beamen he?

00:29:39 Charel: de vraag is hoe moet ge het verstaan zonder in tegenspraak te komen met andere teksten

00:30:25 Rob: Ik dacht dat het evangelie eenvoudig was? Deze tekst is héél begrijpelijk: Span u daarom des te meer in om uw uitverkiezing waar te maken. Als u dit alles doet, komt u nooit ten val en zal u onbelemmerd toegang worden verleend tot het eeuwige koninkrijk van onze Heer en redder Jezus Christus.

00:31:27 Rob: De 'altijd gered' door 'geloof alleen' wordt ernstig in het gedrang gebracht, door Jezus, door Paulus, door Jakobus, door Petrus. 

00:31:54 Rob: enkel Hal Lindsey kan u nog redden.

00:31:56 Charel: dus al uitverkozen

00:32:46 Rob: Uitverkozen zijn is niet voldoende leert Petrus ons. Laten we niets wegknippen he.

00:37:32 Charel: Rom 3 v 21 - 30

00:37:50 Rob: snel andere teksten opvoeren he

00:37:54 Rob: weer een sektetruuk

00:43:09 Charel: en worden om niet gerechtvaardigd uit zijn genade

00:43:59 Rob: Amen. En vervolgens ons inspannen. De deugd koppelen aan ons geloof. (2 Petrus)

00:44:33 Rob: Om onze uitverkiezing waar te maken.

01:00:55 Charel: nog even deze: nu wordt hem die werkt het loon niet toegerekend uit genade maar jegens verplichting   enz...ROM 4 v 4....

01:03:37 Rob: Ons geloof wordt ons als gerechtigheid aangerekend. Zo is dat. Gelukkig legt Jezus zelf ons uit wat het betekent om te geloven. "Wie in Mij gelooft, zal mijn geboden bewaren". Petrus zegt dit ook: "koppel de deugd aan uw geloof".

01:04:46 Rob: Het is eigenlijk allemaal niet moeilijk. Het wordt pas moeilijk als je telkens "geloof alleen" wilt vasthouden. Dan krijg je problemen met vele teksten.

01:05:56 Charel: Vers 6: aan wie God gerechtigheid toerekent  zonder werken

01:10:23 Rob: Volledig akkoord. Gods gerechtigheid is een geschenk. Gelukkig de man wiens zonde de Heer niet aanrekent. Dit leert de RKK.

01:11:19 Rob: Vervolgens moeten wij ons inspannen om de uitverkiezing waar te maken en toezien dat we niet ten val komen.

01:15:34 Charel: hoe brengt ge zulke tekst als vers 6 in harmonie met Jacobus?

01:16:10 Rob: zoals ik hierboven net schreef

01:17:04 Rob: Het begint met onverdiende genade, zonder verdienste. En dan begint het leven, met aan het einde de redding (als we ons blijven inspannen en niet vallen).

01:19:46 Rob: onze redding bevorderen dus (zo zijn we terug bij het startthema)

01:24:21 Rob: ik kruip naar boven. Goodnight.

01:26:05 Charel: ok

01:26:05 Rob: (Autoreply) snurk 

De volgende dag. Plots een nieuwe poging:

14:58:29 Charel: Zo is er dan NU geen veroordeling voor hen die in Christus Jezus zijn ROM 8 v 1 

14:59:47 Rob: Inderdaad, NU, daarom moeten we zien dat LATER niet vallen. Lees Petrus en ontdek het GANSE verhaal.

15:00:53 Rob: redding in het NU, gratis, om niets, onverdiend. Dan deze uitverkiezing waar maken door ons in te spannen om in het geloof te blijven.

15:01:33 Charel: ok

Try this :)

Waarom Rhys en ik woensdag naar Prince gaan! (video)