Katholiek worden

Een beest van een kerk

Rob — Sun, 17 Feb 2013 17:25:56 +0000

Je kan er niet omheen. De rooms-katholieke kerk is een historisch fenomeen dat bij iedereen een reactie uitlokt. Ze wordt door velen aangeklaagd, door velen verworpen en velen zouden haar als het ware liever gekruisigd zien. Hevige reacties. Toch zijn er ook die haar liefhebben en die er hun leven voor willen geven.

Omdat ze nu eenmaal zo manifest aanwezig is sinds de hemelvaart van Jezus Christus kan het niet anders dan dat christelijke kerkgemeenschappen die pas later, en soms véél later, op de tijdlijn verschijnen, hun eigen discontinuïteit willen verklaren door een negatief beeld te tekenen over die eerste kerk. Dit doen ze door haar te verklaren tot een soort tweede kerk, de menselijke kerk, die niets van doen heeft met het goddelijke plan dat begon met de eerste kerk.

Een makkelijk voorbeeld vinden wij bij de kerk van de Mormonen, die in alle simplisme stelt dat God zelf de kerk vanaf het jaar 80 heeft weggenomen om haar pas opnieuw te voorschijn te halen in het jaar van het optreden van hun stichter Joseph Smith, zo rond 1830. Op die manier schaken ze nog snel de Bijbel weg, het boek van de kerk, om er vervolgens mee te doen wat zij zelf willen.

Grof, niet? Nochtans maken vele christelijke geloofsgemeenschappen gebruik van gelijkaardige technieken. De historische kerk moet daarom de mislukte kerk worden, een kerk die zo negatief belicht wordt, dat ze het label 'hoer van Babylon' verdient, en dat haar verlaten een heilige daad wordt.

Wat voor gekleurd beeld heb jij van de katholieke kerk? Je kan je verbeelding de vrije loop laten want hoe moeilijk is het niet om vandaag 20 eeuwen kerkgeschiedenis te verwerken. Heel snel worden data omgeruild voor gevoel. De historische kerk koppelt men dan zomaar los van haar Stichter en de apostelen - de bijzondere tijd van de martelaren volledig genegeerd - en laat haar opnieuw geboren worden alsof zij een product is van de donkere middeleeuwen, gekleurd in dreigend donkerpaars met een successie van bedriegende en waarheidvernietigende leiders die kruistochten om het bloedvergieten organiseren, bijbels verbergen en de mens tot wanhoop drijven door het verkondigen van een pelagiaanse zelfredding en een kathaarse opdracht tot zelfkastijding.

Het moet gezegd worden, geen leugen gaat men uit de weg, er wordt heel wat op z’n kop gezet. Het kruis wordt omgedraaid. Zo wordt de kerk tot een apocalyptisch beest dat niets van doen kan hebben met de goede Jezus of het verkondigen van een bevrijdende boodschap. Zouden wij ons niet eens moeten afvragen door wie de creatieve auteurs van al die kerkvernietigende boeken geïnspireerd worden? Waar halen zij hun energie? Zij mogen in ieder geval op de bijval rekenen van de atheïstische kerkhaters.

Wat blijft er zo nog over van de kerk, waarin zovelen Jezus navolgden tot in de dood, van haar heldhaftige missionaire inzet, van haar verkondiging van redding door Christus als antwoord op de natuurgodsdiensten, van haar dupliceren en verspreiden van de heilige Schrift, van haar inzet om mensen te onderrichten, van de ruimte die zij bood om Jezus radicaal na te volgen in armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid? Waarom worden zovele heilige voorbeelden in elke eeuw van het christendom genegeerd alsof ze niets te maken hebben met Christus, maar ook met de katholieke kerk waarin ze tot stand kwamen?

Dit alles is nochtans allemaal historisch aantoonbaar. Toch kiest men om het zwaar negatief gekleurde beeld te behouden. Het levert namelijk op dat men kan gaan voor de niet-historische optie. Het rechtvaardigt de keuze voor een nieuw soort kerk, met een nieuwe bijbelinterpretatie.

Eigenlijk verlangt men wel naar een historische kerk, maar dan één die haar leeftijd niet toont, één waarvan je de worsteling doorheen de steeds bewegende tijdgeest niet kan opmerken. Men wil pas een oude kerk als deze lijkt op een nieuwe net-geknede kerk met een kort en overzichtelijk geloofspamflet. Maar dat is niet de kerk van Jezus Christus. De kerk is namelijk het gevolg van de incarnatie, van God die de geschiedenis binnentreedt in Christus.

God schenkt ons de Messias, die na het spreken van de waarheid en het verlossen van de wereld, toch weer ten hemel moet verdwijnen opdat de kerk door de kracht van de heilige Geest de geschiedenis zou gaan beïnvloeden met waarheid en heil. Ondanks de verschuivende tijdgeest, onder welke omstandigheden dan ook, in groei of tijdens vervolging, zullen de poorten van de hel haar niet overweldigen. Meer nog, het is juist in de confrontatie met die onophoudelijke uitdagingen dat de kerk mag groeien in het verhelderen van de waarheid en het verder begrijpen van haar opdracht. Dit is het plan van de Vader, door de sturing van de heilige Geest in de geschiedenis, met medewerking van de mens, geslacht na geslacht. Een geestelijk werk, zeker, maar geïncarneerd en tastbaar in de menselijke geschiedenis.

De Kerk is niet klein te krijgen, enkel omdat haar ziel de heilige Geest is en omdat ze het lichaam van Christus is. Tegelijkertijd beweegt de kerk zich ook voort in tijd en ruimte, in de spanning tussen zonde en bekering, want de kerk is ook het huis voor de gelovige die de heiligheid nog niet bereikt heeft.

De kerk is een eindtijdelijke schepping, ze moet vanuit de belofte werken naar de voltooiing toe, ze moet worden wat zij reeds is, namelijk lichaam van Christus, neergedaald in de geschiedenis, waar zij waarheid verkondigt, waar zij heil doorgeeft, maar ook bespot wordt, gegeseld en gekruisigd.

En wat doe jij? Kies jij voor kritiek of spot om zo afstand te nemen van de oorspronkelijke historische kerk? Laat jij je eerlijk informeren opdat je het gelaat van Christus gaat herkennen in elke eeuw van de kerkgeschiedenis? Ik roep je op om je plaats in de kerkelijke geschiedenis in te nemen. Neem plaats in het historische lichaam van de kerk en herken daarin het plan van de Vader, het werk van de Geest en het objectieve en tastbare heil van Christus voor de ganse wereld.

Gastblog: Het staat er toch!

Jan D'Joos — Tue, 23 Oct 2012 20:21:48 +0000

Kent u Rachel Evans? Ik tot voor kort nog niet, maar deze week kwamen we haar tegen in de media, omdat ze een jaar lang geleefd had ‘volgens de Bijbelse voorschriften’. Het artikel ging gepaard met een foto van haarzelf op het dak, want ze moest op het dak gaan zitten, als ze geroddeld had. (Spreuken 25:24) Dit alles resulteerde in een boek ‘Een jaar vrouwelijkheid volgens de Bijbel’. U heeft het misschien ook wel gelezen.

Als dit feit me op zich al de wenkbrauwen deed fronsen, dan nog meer een discussie op Facebook die ik hierover volgde, waar evangelicalen en andere protestanten, katholieken en ‘in-betweens’ aan deelnamen. Grote problemen doken op over de interpretatie van de Bijbel, want moeten vrouwen nu eigenlijk hoofddoeken dragen, mogen ze nu onderwijs geven of niet? Hoe interpreteer je de Bijbel nu precies? Iedereen een mening.

Wanneer ondergetekende zo stout was te wijzen op enkele tegenspraken in de Bijbel, zoals de verschillen in chronologie bij de twee scheppingsverhalen in Genesis, het verschil in datering van het Laatste Avondmaal,... begon er bij enkelen lichte paniek te ontstaan. Stop! Say no more! Dit kunnen we niet aan, want zo kunnen we aan alles beginnen twijfelen!

Inderdaad, we kunnen aan alles twijfelen, maar we twijfelen pas, wanneer hiervoor een aanwijzing is. En we twijfelen in de Cartesiaanse manier van denken. Twijfel is goed, want het leidt tot een kritisch onderzoek, waarbij de waarheid zegeviert. En het is net die twijfel die sommigen niet willen omarmen. Want de angst voor kennis verlamt de kritische geest.

Als we dieper nadenken over de materie, denk ik dat het grootste probleem te vinden is in het protestants dogma van Sola Scriptura. Enkel de Schrift heeft autoriteit, wat later zo werd uitgelegd dat elke leek, of hij nu gestudeerd heeft of niet, de Bijbel kan lezen en uitleggen, want ‘het staat er toch’. Toch een kleine steek aan al de theologen die jaren studeren over verschillende boeiende vragen over hoe de Bijbel te interpreteren. Wie hier iets of wat op de hoogte is van mogelijke theologische discussies wéét dat het niet zo simplistisch te bekijken valt. Want de discussie op Facebook toonde net duidelijk het zwarte gat waar je invalt, als je op jezelf begint te interpreteren. Tien personen, tien meningen. Tien meningen, tien denominaties? Op elk punt van discussie een mogelijke splitsing?

Toen de grote theoloog John Henry Newman nog anglicaans was, schreef hij dat de autoriteit in de uitleg van de Bijbel te vinden was bij de Kerkvaders. Er bestaan namelijk geschriften van de leiders van de eerste gemeenten, waarin we kunnen lezen wat zij onderwezen. Zij kregen hun onderricht van de apostelen, die dit op hun beurt kregen van Jezus zelf. Een bron van zekerheid, volgens Newman. Tot hij besefte dat de Kerkvaders ondertussen al lang gestorven zijn. Wie waakt dan over de waarheid vandaag? John Henry Newman besefte dat je ook vandaag een apostolisch gezag nodig hebt, dat waakt over de waarheid en dat de eenheid garandeert, wanneer iedereen zich hieraan onderwerpt.

Met andere woorden, niet alleen de Schrift heeft autoriteit, want hoe moeten we deze Schrift interpreteren? Ook de Traditie is gezaghebbend. Hoe hebben de eerste christenen dit in het begin uitgelegd? Want hoe je het ook draait of keert, in de eerste eeuwen bestond er zelfs geen Bijbel. Men moest het doen met de mondelinge overlevering. De overlevering van Johannes aan Polycarpus en van Polycarpus aan Ignatius van Antiochië, en zo zijn er nog wel meer lijnen te trekken.

Wat dan met Sola Scriptura? Dit principe dat stelt dat de Schrift het enige gezag biedt, vind je als dusdanig niet in de Bijbel terug. Het spreekt zichzelf dus tegen. Meer nog, het spreekt de Bijbel zélf tegen. Het is Paulus die in zijn tweede brief aan de gemeente van Thessaloniki (2:15), schrijft: “Wees standvastig, broeders en zusters, en blijf bij de traditie waarin u door ons onderwezen bent, in woord of geschrift.” Schrift en Traditie gaan dus hand in hand van in het begin en het is de katholieke Kerk die deze leer van de apostelen nu al eeuwenlang doorgeeft van generatie op generatie. Want de Kerkvaders waren geen baptisten, geen anglicanen en geen evangelicalen.

Ah ja, hoe ging het verder met John Henry Newman? Hij werd katholiek, want “to be deep in history is to cease being protestant.” En voor wie wil weten waarom en hoe dit compatibel is met bepaalde geloofspunten, die hoeft ze enkel kritisch te onderzoeken, met een open geest. Want de uitleg is beschikbaar, voor mensen die niet bij het minste op hun dak kruipen.

De zoektocht naar een evangelicaal credo

Rob — Sat, 05 May 2012 18:20:21 +0000

Het is mij gelukt om aansluitend op mijn katholieke theologieopleiding in de namiddag aan te sluiten bij het tweede deel van een conferentie welke georganiseerd werd door de Evangelische Theologische Faculteit te Leuven waar zij wensten na te denken over de eigen evangelische identiteit naar aanleiding van een toenemende interesse van evangelicalen in de rooms-katholieke-kerk.

Patrick Nullens sprak over de historische ontwikkeling omtrent het begrip 'priesterschap aller gelovigen'. Hij gaf bereidwillig toe dat het onderscheid tussen leek en ambt al zeker in het jaar 200 een feit was, maar ging hier vervolgens, zoals te verwachten was, zeer snel over heen. Dat hier minstens 110 had moeten staan - dat is de sterfdatum van Ignatius van Antiochië die in de jaren daarvoor helder verkondigt dat 'waar de bisschop is, daar is de Heer' - is als katholiek wel pijnlijk om zien. Vooral als je weet dat Ignatius deze boodschap niet zelf verzon, maar heeft doorgekregen van diegene die hem de handen opgelegde, niemand minder dan de apostel Johannes zelf. Er werd positief gesproken over de kentering van Vaticanum II met enkele mooie citaten. "Maar hier zie je", sprak Patrick, "hoe de kerk toch weer het ambt er aan toevoegt". En dat terwijl het enkele slides daarvoor al duidelijk was dat het ambt een vaste plaats had van in de vroegste tijden. Ziet er dan iemand de grote tegenstrijdigheid in dit denken?

Jelle Cremers had het over de ware toestand van de actuele generatie evangelicale jongeren en de mogelijkheden die er bestaan om te dialogeren met andere tradities alsook met de jongeren van de eigen kerk die minder kunnen terugvallen op een bekeringsmoment. Jelle benadert de katholiek met respect en verwachting. Dat is wel mooi om te zien. Een aantal mensen uit de zaal had duidelijk moeite met deze openheid.

Het moment voor de responsen viel mij tegen omdat reeds vier personen aangeduid waren om kort te reflecteren over de spreekbeurten. Ik moest dus inzetten op de geschreven vragen die aan de vier sprekers zouden voorgelegd worden die hierop als panel konden reageren. Ik schreef het volgende:

"Ik vermoed dat ik de enige ex-evangelicale katholiek ben die hier vandaag aanwezig is. Misschien is het interessant dat ik kort mag schetsen wat evangelicalen zou kunnen bewegen om de weg naar Rome in te slaan, en hoe dit men dit kan voorkomen ;-)?"

Het panel beantwoordde de meeste vragen, misschien wel allemaal. Mijn vraag werd zelfs niet voorgelezen. Iemand had een vraag geformuleerd over de oorsprong van het evangelisch geloof waarop één van de sprekers, Aaldert Prins, met trots wist te zeggen dat zij inderdaad fundamentalistische wortels hebben en dus fundamentalist mogen genoemd worden. Dit werd sterk gecounterd door Patrick Nullens, die zich bijna verontschuldigde voor de uitlating van zijn confrater. "Historisch heb je een punt, maar ik zou dit vandaag niet meer in de herinnering brengen", verbeterde hij.

Een andere vraag die werd voorgelezen, was, of het niet beter zou zijn om gewoon terug te grijpen naar de Schrift en opnieuw te beginnen, waarop de Amerikaanse spreker, Thomas Marinello, hoofddocent Systematische en Historische Theologie van Tyndale Theological Seminary, met zijn enige Nederlandse woord van die dag stellig antwoordde: "Absoluut, absoluut!" Patrick moest hem vertalen, maar deed dit meestal met blozende kaken. Jelle vervolgde: "Absoluut niet!". Kortom, de vier sprekers die zich mochten richten tot het kruim van de Vlaamse (soms Nederlandse) evangelicale leiders, hadden vier sterk uiteenlopende meningen en zouden dus 4 credo's schrijven, of op zijn minst, met wat geknoei, twee. Waar moet dit naar toe?

Aan het einde van de conferentie lieten Jelle en de moderator een vage mogelijkheid open om op een later, meer gepast moment toch de kans te bieden om een ex-evangelicaal aan het woord te laten. We zullen zien.

Ik dacht, laat ik dan maar even contact maken met twee oudsten uit mijn evangelicale verleden van 17 jaar geleden. Niet alleen waren zij verbaasd mij te zien, maar ook verrast dat ik nog steeds katholiek was, ik en mijn ganse gezin met een zevende kindje op komst. Ik beleef al 17 jaar één credo, en zij - dat vertelden zij mij - zaten in de zaal op hun honger, want wat is nu de ware leer? Toen Jelle zich even aandiende, bleek al snel dat zij diametraal tegenover mekaar stonden. Ik zei dat hun wens van één evangelicale leer en één credo gewoon nooit in vervulling kan gaan - dat werd toch wel mooi geïllustreerd die dag - en dat nu juist dat ene credo, de katholieke kerk aantrekkelijk maakt voor mensen die na een poos subjectiviteit op zoek gaan naar de objectieve aanrakingen van de Heer en de historische christelijke boodschap.

"Gaat het dan zo goed met de Katholieke Kerk", vroeg men mij op retorische wijze. "Neen", zei ik, "wij hebben teveel leden ;-), bovendien willen zij zich niet bekeren". Wij weten zeker wat te doen. Wij benoemen deze opdracht zelfs als de nieuwe evangelisatie! Maar ieder die zich wil bekeren en laten informeren vindt in de kerk een verenigde en bijzonder gedetailleerde geloofsleer en een heldere wijze om zich objectief door de Heer te laten aanraken en omvormen. Dat getuigenis van levensveranderend katholiek geloven is wel degelijk aanwezig als je het durft te verifiëren.

Toen ik getuigde van de doeltreffendheid van de katholieke geloofsweg voor mij, mijn vrouw en kinderen, werd het voor één van mijn gesprekspartners even teveel zodat die switchte naar de vermanende stem, alsof hij de bezwering moest verbreken. "Neen, het katholieke systeem, dat kan het overduidelijk niet zijn!" Waarom dan nog getuigen van het tegendeel, dacht ik.

Op het einde gaf ik mee dat ik het wel wil begrijpen dat Rome als non-option beschouwd wordt, maar dat wanneer dit op die vermanende toon wordt gezegd door een pensioengerechtigde evangelicaal - na al die jaren nog steeds zonder welomlijnd credo - dit toch wel wat misplaatst is. De zachtmoedige houding van de andere persoon kon het evenwicht gelukkig wat herstellen.

Ik reed naar huis en voelde mij onverwacht gelukkig. Ik had namelijk niets in de groep kunnen smijten. Misschien genoot ik van het contrast en van de genade dat dat soort zoeken nu al 17 jaar achter mij ligt. Graag bid ik wel voor hen, opdat zij de mogelijke oplossing voor hun probleem niet genadeloos blijven verwerpen. Maar daarvoor zal het water eerst nog wat hoger moeten komen te staan.

Was de Bijbel een verboden boek?

Rob — Fri, 04 May 2012 09:20:25 +0000

Als praktiserend katholiek, maar ook als iemand die mee wil voelen met de innerlijke drijfveer van de kerk, is het mij duidelijk dat de kerk beschouwd mag worden als bewonderaar en beschermer van de Schrift, die zij heel bewust heilige Schrift noemt. Het is haar prima regula fidei, haar eerste geloofsregel, en dat merk je in al de kerkelijke documenten. Haal de citaten weg en de documenten vallen als het ware in mekaar. Als sterk voorbeeld mag ik verwijzen naar de teksten van het concilie van Trente die puur bijbelstudie zijn. De kerk kan gewoon niet bestaan zonder de Schrift. Het is dan ook volstrekt onmogelijk dat de kerk nu net haar geloofsregel zou wegstrepen of zou verbieden.

Wel is het zo dat de RKK de Schrift ziet als een geschenk aan de kerk, aan de kerk die de Schrift voorafgaat. Anders gezegd, de heilige Geest die de gelovige mensengroep tot Kerk maakt, en tot instrument van Gods heil, laat diezelfde Kerk de Schrift schrijven, samenstellen en interpreteren. Schrift, Overlevering en Magisterium dus.

Dit magisterium heeft de taak om de geloofsleer te verkondigen en te beschermen. Dat dit vroeger ook gebeurde door verboden uit te spreken, hoeft ons niet te verbazen. Maar dan gaat het inderdaad om het aanduiden van tendentieuze interpretaties en vertalingen. Kortom, de kerk wenst dat de gelovigen door-de-kerk-erkende vertalingen lezen. Als we ons bewust zijn van het grote spanningsveld tussen letterlijk en dynamisch vertalen en de neiging van de mens om de bijbel naar de eigen mening te keren, dan is de houding van de RKK te begrijpen.

Vandaag is er, gelukkig, plaats voor toenadering onder de verschillende christelijke tradities waardoor nu zelfs oecumenische vertalingen het licht zien. De RKK is altijd de kerk van de heilige Schrift geweest, maar ook de kerk die zich niet enkel moet buigen over de Schrift, maar wel over de volledige christelijke geloofsleer die wij uit de Schrift en de Overlevering kunnen puren.

Kortom, dat een kerk haar eigen geloofsregel tot verboden document maakt, is wel degelijk een mythe. Zo bestaat er ook het verhaal dat de katholieke kerk de bijbel aan de ketting legde opdat men er geen toegang toe zou krijgen. Natuurlijk is het omgekeerde waar. Of denk je van niet?

Evangelicalen, weg van Rome ...

Rob — Thu, 19 Apr 2012 11:55:09 +0000

In aanloop op een evangelische conferentie waar men zich wil buigen over het vreemde fenomeen dat bepaalde evangelische jongeren belangstelling tonen in de katholieke kerk, wil ik als ERC (evangelical returned catholic) even meedenken.

Waarom gaan evangelicalen kijken bij Rome? Dit is een gevolg van het ontbreken van duurzame logica in de boodschap. Het accent ligt op een inwendige, oncontroleerbare zielsgebeurtenis die men wedergeboorte noemt. De enige manier om dit onzichtbare te verifiëren is door je te omringen met bevestigende mensen: "Ja, jij bent nu ook gered." Met die zogenaamde love bombing kan je even voort, maar na een tijd worden mogelijk toch enkele kritische bedenkingen gemaakt.

Lastig is wel dat er in de gemiddelde evangelische kerk geen moeilijke theologische vragen gesteld mogen worden. Je zegt enkel "amen". De prediking bevestigt voortdurend dat het evangelie een korte en nauwe boodschap is die je enkel kan blijven slikken als je in staat bent om je blijvend te verbinden met de emosfeer die zegt: "Wij zijn samen uitverkoren, wij horen bij Christus, en dus bij elkaar." Voor velen is dat dus voldoende. Voor al de anderen zijn er twee mogelijkheden.

Als je geen behoefte hebt om je te informeren over het ontstaan van het christendom en de historische ontwikkeling, kan je gaan experimenteren met 'meer van de heilige Geest', veelal met kerk-shoppen tot gevolg.

Durf je het wel aan om te rade te gaan bij de geschiedenis, dan sta je snel oog in oog met een katholieke manier van geloven die bijzonder anders blijkt te zijn dan de optelsom van een aantal jaar evangelicale prediking en bijbelstudie.

Bij wijze van huiswerk heb ik eens enkele evangelicale preken beluisterd die dit jaar gehouden werden in Vlaanderen. Er is op 17 jaar - zolang is het voor mij geleden - niets veranderd.

Er werd de hele tijd gesproken over de kracht van het evangelie. Het begrip 'evangelie' werd niet ingevuld alsof de volheid van de boodschap van Jezus reeds aan het begin van je wandel met God volledig in je ziel en verstand werd gegoten en je die blijvend meedraagt als een soort gnostische rugzak. Later viel wel even wat het al zeker niet is: niet (alleen) voor intellectuelen en niet 'uit werken'. Er werd neerbuigend gesproken over hermeneutiek en homiletiek, wat goed te merken was aan het gebrek aan diepgang van de preek. Maar er was wel "de kracht van het evangelie"! De spreker liet goed verstaan dat hij met hart en ziel geloofde in die kracht en dat die kracht zich zal (zou moeten) manifesteren. Het is erg tegenstrijdig dat het na de preek bijna bijkomstig is of deze kracht nu wel of niet te meten valt. Het evangelie is immers weer eens op krachtige wijze verkondigd.

Maar is dit eigenlijk wel het evangelie? Is hier geen sprake van, wat de RKK noemt, "vermetel geloof", een overmoedig, een roekeloos geloof? Ook een fout verhaal kan intens en zeer charismatisch geloofd en verkondigd worden!

Ik besef natuurlijk dat er ook evangelische sprekers zijn die een betere spreekstijl hanteren en meer inhoud bieden, maar ik vermoed dat een evangelisch predikant interessanter wordt naarmate deze over het muurtje heen durft kijken en hier en daar op eufemistische wijze wat katholieke theologie durft injecteren.

Dus ja, zolang "het evangelie" op deze wijze geperpetueerd wordt, zullen nog heel wat jongeren moeilijke vragen stellen en zich ontdoen van de wel erg kleine geestelijke rugzak. Want om de weg naar Rome af te leggen heb je wel iets meer proviand nodig.

Wederwijds respect

Rob — Sat, 29 Oct 2011 14:04:15 +0000

Iemand schreef mij:
Het lijkt me het beste als Protestanten en Katholieken met wederzijds respect gezamenlijk optrekken. De cultuurverschillen zijn gewoon te groot. Wie switcht, doet dat meestal vanuit een behoefte, die dan weer niet voor anderen geldt.

In mijn eerste gevoel geef ik je gelijk. Niet iedereen beleeft hetzelfde, wat zelfs het blijvend bestaan van het atheïsme verklaart. De urgentie om het leven te hervormen, daar waar nodig, is voor velen onmeetbaar of onbestaande. De club waar men toe behoort garandeert daarbij ook niet dat men meer naar Gods wil gaat leven in opklimmende heiligheid. Dus, wat de subjectiviteit betreft, lijkt het wijs niet te zwaar te tillen aan de verschillen en vervolgens een tweede bord spaghetti te overwegen.

In mijn tweede gevoel, eerder verstandelijk, moet ik wijzen op Gods capaciteit tot objectief openbaren en kom ik snel uit bij zijn keuze om zijn onzichtbaarheid te doorbreken op sacramentele wijze, op tegenwoordigstellende wijze. "Wie mij ziet, ziet de Vader." Jezus is dus Gods Sacrament bij uitstek, die op zijn beurt de kerk in staat stelt de ten-hemel-verdwenen Christus opnieuw objectief tegenwoordig te stellen voor de zoekende mens. Hier komen we aan bij de objectieve tekenen van Gods genegenheid, namelijk de sacramenten, objectief geschonken en uitgedeeld aan de zoekende vinders, door mensen die daartoe objectief werden gewijd.

Op zich toch weer reden om na het eten van een lekker Italiaans gerecht toch op te staan en even dieper na te denken over ingrijpende hervormingen in ons geloofsleven.

Een Gezin zonder Moeder

Rob — Tue, 20 Sep 2011 17:27:14 +0000

“Een gezin zonder moeder dan” zei mijn vader toen ik het had over het mysterie van de Drie-eenheid. “De nagel op de kop. Ik ben blij dat jij het zelf zegt.” antwoordde ik met een zeker vermaak.

Zo één keer in de twee maanden heb ik eens een gesprek met mijn vader over de verschillen tussen katholicisme en protestantisme. Via heel wat zijwegen kwamen we aan bij de Drie-eenheid. Vermits hij als evangelicaal enkel de Schrift gehoorzaamt, wou ik aantonen dat de ontwikkeling van deze geloofswaarheid veel meer in de Overlevering terug te vinden is dan in de Schrift en dat hij dus onbewust op dit punt afhankelijk is van de katholieke Traditie. Sola Scriptura, ging weeral niet op.

Mijn vader sprak van het beeld van “vloeibaar water, damp en ijs”, als driemaal hetzelfde maar toch verschillend. “Ik heb een beter beeld” pochte ik. “God is een Gezin. God is niet één persoon. God is drie personen: God de Vader, God de Zoon en God de Geest. Een Gezin met een Vader, een Zoon en een Geest.” Het is toen dat mijn vader zichzelf verraste met zijn uitlating over de ontbrekende moeder. Hij bedoelde dit niet diepzinning, maar ik wel, ik stak meteen af naar het diepe.

De Drie-eenheid, die bestond in volmaaktheid, nam een bijzonder verstrekkende beslissing. Door te kiezen voor de menswording schiep de heilige Drie-eenheid plaats voor een moeder in het Gezin. God de Geest overschaduwt een vrouw en God de Zoon wordt mens! De Drie-eenheid die kiest voor Verlossing, kiest voor Menswording én kiest voor het moederschap. De Drie-eenheid stapt uit de eeuwigheid en in de tijd en kiest een vrouw uit. Eén vrouw, te midden van alle geslachten, wordt uitgekozen om de moeder te worden van God de Zoon. Denk aan de mooie schilderijen waar Maria plaats neemt te midden van de Drie-eenheid en er gekroond wordt. Dit is a.h.w. het openbreken van de heilige Drie-eenheid. De Moeder krijgt haar plaats. Geen vier-eenheid, neen, want Maria is de eerste van de verlosten en dus de Moeder van alle verlosten.

Vanaf de nood aan verlossing, vanaf de zondeval, ontstond er de nood aan een moeder van waaruit de Zoon kon geboren worden en ons verlossen. God de Zoon heeft een Vader, maar nu ook een Moeder. Je ziet, de moeder ontbreekt helemaal niet.

Wij, mensen, kunnen ons zelfs geen gezin voorstellen zonder moeder. Dat is niet toevallig. God heeft dit in ons gelegd. Wij, gezinnen, zijn allen voorafspiegelingen en bevestigingen van Gods heilsplan. God bevestigt op de meest ingrijpende manier dat het gezin geen toevalligheid is, maar de ware afspiegeling is van het leven van de Drie-eenheid. Het moet ons dan ook niet verwonderen dat een maatschappij die zich van God afkeert, zich ook gelijktijdig verzet tegen het gezin.

Het gezin is een bovennatuurlijk project van de drie-ene God. Het neemt aanvang in de schepping en wordt ten volle gerealiseerd in sacramentele verbondenheid met onze Verlosser Jezus Christus.

Hebben wij voldoende respect voor het gezin? Tonen wij ons gezin de weg naar de sacramenten om verlossing te ontvangen? Beginnen wij de nood in te zien voor gezinstoewijding?

Laten wij de Vader aanbidden, door de Moeder te erkennen en te vereren. Want straks, in de hemel, zal Zij niet ontbreken op het feest.

Tenzij gij het vlees van de Mensenzoon eet …

Rob — Mon, 19 Sep 2011 17:00:00 +0000

In een comment op een vorige post over de transsubstantiatie maakte Jan een onderscheid tussen de wezensverandering en “het komen tot de Vader door het offer van Christus”. Heeft de wezensverandering iets anders tot doel dan? Het is de geijkte weg om daadwerkelijk tot dit doel te komen. In de protestantse wereld gelooft men dat een mentale vereniging met Christus (gebed/geloof) de hoogste vorm van vereniging is en dat we geen fysische vereniging moeten verwachten. Meer nog, deze gedachte stoot vele protestanten af. Dit volledig in analogie met de Joden die aanstoot namen aan de tot 4 maal toe herhaalde uitspraak van Jezus: “Tenzij gij het vlees van de Mensenzoon eet en zijn bloed drinkt, hebt gij geen leven in u.”

Dit “eten en drinken” wordt al voorafgespiegeld in de tijden van het oude verbond. Om te vermijden dat de engel het leven nam van je eerstgeborene was het niet voldoende om het bloed van een lam op de deurposten te strijken. Alle gezinsleden moesten ook eten van ditzelfde lam. Dan pas zou de engel je huis overslaan.

Tijdens het vieren van het Pesach was er niet sprake van één beker maar van vier. De derde beker was de beker der dankzegging. In het grieks is dat de beker der “eucharisto”. Jezus onderbreekt de joodse liturgie op het moment van de derde beker en geeft zich over om gekruisigd te worden. Jezus sluit zijn lijden en dood in in de liturgie van het nieuwe verbond. De vierde ‘beker’ drinkt Hij aan het kruis en roept uit “Het is volbracht”. Dit is de liturgie van het nieuwe verbond. Het klopt dat het drinken van bloed voor een Jood geen optie was. Dat zou namelijk tot gevolg hebben dat deze uit het (oude) verbond werd gesloten. Maar dat was nu net de bedoeling van Jezus want het Bloed van het Lam Gods beëindigt het oude verbond en opent een Nieuw Verbond. Een nieuw en eeuwig verbond in het Bloed van Christus.

Verbind deze dramatische “aanpassing van de liturgie” aan de uitspraken van Jezus in Johannes 6 én verbind dit alles aan de praktijk van de eerste christenen en je moet geen seconde twijfelen aan de eucharistische-, sacramentele- en zelfs offerdimensie van het breken van het brood en het drinken van de wijn. Bisschop Ignatius van Antiochië, opvolger van de apostel Johannes, én martelaar voor het geloof, gebruikt reeds in het jaar 100 het woord ‘eucharistie’ en dringt er op aan dat het de ongelovigen zijn die slechts spreken van symbolen wanneer het gaat over brood en wijn na het grote dankzeggingsgebed.

Jan denkt vervolgens dat Christus dagelijks geofferd wordt volgens de katholieke leer. Niet zo. Het is de onveranderlijke leer van de RKK dat er slechts één offer is en dat de eucharistie NIET een nieuw offer is. Het is de tegenwoordigstelling van het ene offer van Calvarie. De Mis is het samenbrengen van tijd en eeuwigheid en de reële vereniging met Christus. Elke mis is dus een echte ‘altar call’.

Het ronddragen van God in processie? Kijk gewoon naar het ronddragen van het tabernakel in het oude verbond. Werd God aanbeden in het tabernakel? Jazeker. God verbergt zich maar wordt geëerd en aanbeden in processie.

Jezus heeft inderdaad gezegd: “Ik den de deur, de wijnstok, de weg. Hij zei zelfs “Ik ben het brood des levens”. Dat zijn geestelijke vergelijkingen. Maar het is iets heel anders wanneer Hij zegt: “Voorwaar, voorwaar, Mijn vlees is waarlijk voedsel en mijn bloed is waarlijk drank”. Dat is geen vergelijking van het type ‘deur, wijnstok, weg’. Het is die “voorwaar” en die “waarlijk” wat de Joden zo geschokt heeft. Zij wisten dat Hij het letterlijk meende. Zoals iedereen kan opzoeken, kan men zien dat het woord “vlees” in de oorspronkelijke tekst niet doelt op lichaam maar echt op (mensen)vlees. Schokkend? Jazeker, maar niet meer schokkend dan Verlossing aanbieden aan de mensheid door jezelf slachtoffer te maken van een wansmakelijke moord aan een Kruis.

Is het niet droevig dat wij na het aandringen van Jezus én het getuigenis van zoveel eeuwen christenen moeten zeggen: “Jezus heeft dus willen zeggen dat we het leven niet ontvangen door het letterlijk eten van Zijn vlees en het letterlijk drinken van Zijn bloed, maar door het geloof.” We moeten wachten op een reeks afgezonderde ketters en de nieuwe denkers van de 16e eeuw om gezelschap te vinden in deze uitspraak. Dit is geen atheïsme, dit is christelijk ongeloof.

De Eucharistie is het grootste geschenk van God aan zijn Kerk opdat de gelovigen van alle tijden, door Gods ingrijpen, verbonden kunnen worden met het eenmalige offer van Christus aan het kruis alsof ze er toen bij waren. Opnieuw zal de dood ons niet kunnen raken als wij eten van het Lam Gods.

Het moet ons niet verbazen dat het grootste godsgeschenk de meeste tegenstand oproept en dat ‘de tegenstander’ zich ten volle zal inzetten om de christenen te beroven van de essentie. “Laat ze maar bidden en vroom doen. Laat ze maar creatief spelen met wat een avondmaal zou kunnen zijn. Zolang ze maar geen deel hebben aan het Lichaam en Bloed van Christus. Want zolang zij het vlees van de Mensenzoon niet eten en zijn bloed niet drinken, hebben zij geen leven in zich.”

Alleen is maar alleen

Rob — Tue, 30 Aug 2011 13:48:34 +0000

Je hoort het vaak: Theologie staat los van het leven en is het tijdverdrijf van saaie specialisten. Ik ben het daar niet mee eens omdat theologie het heeft over Gods weg met ons mensen en dat zou ons moeten interesseren, zolang we geen atheïst zijn. Vergeet niet dat theologie bestaat in verschillende maten, net zoals er ook onleesbare boeken bestaan over eenvoudige onderwerpen. Denk je niet graag na over het leven? Dan zal je ook niet graag nadenken over de wegen van God met ons.

Maar als bovenvermelde negatieve beoordeling ergens van toepassing zou kunnen zijn, is het wel met betrekking tot de eeuwige discussie omtrent geloof en werken. Voor een buitenstaander moet dit toch overkomen als hermetisch gekibbel of het puberale eigen gelijk willen halen in een technisch dossier dat niets van doen heeft met het echte leven.

Het zijn vooral protestanten die er steeds op terug komen. O ja, en katholieken met een geloofsverdedigende blog, zoals ik dus. Ik beken. Kom, laat ik het er nog eens over hebben.

We hebben het dus over de abstracte term 'rechtvaardiging'. Laat ik dit even parafraseren naar 'aanvaardbaar maken'. Een zondig mens is geen aanvaardbare hemelburger, tenzij er iets gebeurt dat de mens aanvaardbaar maakt. Wat zou dat zijn?

Niemand minder dan de apostel Jakobus leert ons het volgende in de Schrift: "Ziet gij dan nu, dat een mens door werken gerechtvaardigd wordt, en niet alleen door het geloof".

Sinds Luther geloven protestanten het tegenovergestelde: "Ziet gij dan nu, dat een mens niet door werken gerechtvaardigd wordt, en alleen door het geloof". Ja, werkelijk. Ik verzin dit niet.

Ik herinner mij een oude film over Luther, waar hij met een in-inkt-gedrenkte pluim het woord sola of alleen toevoegt boven de schrifttekst waar sprake is van rechtvaardiging door geloof. Hij voegt toe wat leek te ontbreken. Later ondernam Luther ernstige pogingen om het boek van de apostel Jakobus uit de bijbel te verwijderen. Je ziet het: aan geloof wordt 'alleen' toegevoegd en de term rechtvaardiging door werken moet verdwijnen.

Omdat het Luther niet gelukt is om het boek Jakobus uit de Schrift te verwijderen, zal je merken dat protestanten het bezwarende vers uit het boek Jakobus ogenblikkelijk beginnen te counteren met andere bijbelteksten, alsof de bijbel met de bijbel weerlegd moet worden. Als de protestant moet kiezen tussen de apostel Jakobus en Luther, kiest deze voor Luther. Men verkiest de hervorming, boven de oorsprong. Het a priori is zo groot dat het elke lezing van de Schrift voorafgaat. Elk bezwarend vers, en dat zijn er legio, wordt meteen afgezwakt en weggeduwd achter makkelijkere bijbelverzen. Spijtig genoeg is de bijbel zelf niet bij machte enige inconsequentie te onderlijnen en kan het boek niet anders dan elk menselijk gedrag en geforceerde interpretatie ondergaan. Men leest verder alsof er niets aan de hand is. De theologie primeert: de mens wordt door geloof alleen en niet door werken gerechtvaardigd. Sola Fide.

Waarom is dit zo belangrijk voor hen? Omdat zij een strijd voeren tegen wat sommige onder hen religie noemen. Zij denken dat de katholieke kerk leert dat de mens zichzelf voor God aannemelijk moet maken door goed of zelfs heldhaftig gedrag. Het komt hen over dat het evangelie van Jezus Christus verkeerd begrepen en voorgesteld wordt en dat daardoor tekort wordt gedaan aan de eer die alleen God toekomt.

Ze hebben er moeite mee dat de katholieke kerk haar gelovigen voorhoudt dat hun liefde voor Jezus enkel openbaar wordt door zijn geboden te onderhouden; dat de gelovigen tot het einde van het leven moeten volharden om gered te zijn; dat de gelovigen hun heil moeten bewerken en zich moeten inspannen om hun roeping waar te maken om ten slotte op het einde van het leven de redding in ontvangst te nemen. (1)

Alsof de katholieke kerk niet zou weten, noch onderwijzen dat al onze inspanningen, al ons bewerken en al ons volharden, in God moet gebeuren, als vrucht van genade welke alles in ons voorbereid. Alsof de kerk de bovenstaande opdracht geeft aan de "kinderen van ongehoorzaamheid". Neen, de kerk vraagt dit van de gedoopte, van elke ondergedompelde in Christus, van elke uitverkorene die in staat is gesteld om zijn roeping waar te maken.

Ook voor de katholieke kerk wordt de mens om niet gerechtvaardigd door Christus en kan de gelovige nooit roemen omdat alles nu eenmaal een gave van God is. Maar God zal toch niemand rechtvaardigen en daarna aanvaarden dat deze in slechte werken gaat wandelen? Daarom moeten wij kiezen voor de goede werken die Hij voor ons heeft klaargelegd. Niet de werken der wet of de wetsvereisten van het oude verbond, natuurlijk. Neen, wel de werken van het nieuwe verbond, ingegeven door de heilige Geest.

Als we dat niet doen, zullen wij onze roeping, ja zelfs onze uitverkiezing niet kunnen waarmaken en zullen wij naast onze redding grijpen (2 Pt 1:10). Iedereen die dat verzwijgt, moeten we aanklagen. De voorgangers die de gelovigen ogenblikkelijke maar ook uiteindelijke redding garanderen, moeten we aanduiden als voorspoedsverkondigers die de Schrift verdraaien. Mensen laten zich te graag voorliegen en zijn altijd te vinden voor een dieet dat geen moeite kost. We dienen dus op te treden tegen de verspreiding van vermetel geloof.

We moeten dus stellen dat God ons reeds rechtvaardigt, ons aanvaardt, ten gevolge van ons geloof, totaal onverdiend. Deze aanvaarding is het startpunt dat oplevert dat wij, opgenomen in de kerk, ontvangers worden van de benodigde genade om een nieuw leven van bekering te kunnen leiden. Het is geen eindpunt want, zegt Jakobus, wat voor nut heeft het indien iemand zegt dat hij het geloof heeft maar niet de werken? Kan zo'n geloof iemand redden? Neen dus. Onze initiële rechtvaardiging door geloof is dus een vooruitblik op onze uiteindelijke rechtvaardiging door werken. Het is wel degelijk zoals het in de Schrift staat: een mens wordt door werken gerechtvaardigd, en niet alleen door het geloof.

Anders gezegd: We worden gered, opgetild uit de genadeloze wereld waar we alleen maar verloren kunnen gaan, om toegang te krijgen tot Gods genade, Gods hulp. Enkel deze hulp zal ons in staat stellen om de goede werken die God voor ons voorbereid heeft, te verrichten. Als wij deze genade benutten, als wij vrijelijk meewerken met Gods genade, dan zullen wij uiteindelijk gered zijn en zal ons toegang worden verleend tot het Koninkrijk. Geen garantie - het hangt nog steeds van ons af - maar wel geen excuus meer: God heeft ons alles gegeven om het doel te bereiken. Er zijn dus twee dimensies verbonden aan redding en twee polen met betrekking tot rechtvaardiging.

Ik besef dat vele protestanten met bovenstaande uiteenzetting van geloof en werken zullen instemmen, en zelfs hele stukken uit het concilie van Trente met stijgende verbazing zullen kunnen beamen. Daarom klopt het mogelijk dat de slingerbeweging stilaan de andere richting uitgaat. Misschien ken je deze uitspraak?

Een goed katholiek gelooft en een goed protestant werkt.

Helder, niet? Het klopt ook, denk ik. Laat ons dan samen gaan voor het volle evangelie van geloof en werken. Laten we elkaar eraan herinneren dat wij uit onze werken de kwaliteit van ons geloof kunnen tonen. Zo heeft de ongelovige wereld er ook nog iets aan, namelijk een overtuigend getuigenis. Ook kan het een sterke basis vormen om op rustige wijze gesprekken te voeren over de vérstrekkende consequenties van het in-Christus-zijn, zoals het stellen van daden van eerherstel en offervaardigheid. Dat is namelijk een dimensie die ontoegankelijk blijft door de bottle neck van Sola Fide.

Graag wil ik eindigen met een citaat uit het concilie van de contra-reformatie.

Als derhalve door God het hart van de mens door de verlichting van de Heilige Geest zonder welke de mens zelf niets doet, hoogstens kan hij haar afwijzen, is aangeraakt, kan hij toch niet zonder de genade Gods, zich bewegen naar de gerechtigheid, ten overstaan van Hem, door zijn eigen vrije wil. Vandaar als door heilige Schrift gezegd wordt "Keert om tot Mij en Ik zal Mij omkeren tot U" (Zach. 1:3) worden wij in onze vrijheid aangespoord, als wij antwoorden "Bekeer ons o Heer, tot U en wij zullen worden bekeerd" (Klg. 5:21), belijden wij dat Gods genade ons vooruit gaat.

Aflaten! Gebeurt dat nog?

Rob — Fri, 19 Aug 2011 21:25:38 +0000

Ieder protestant is er van overtuigd dat het bestaan van de aflaat de trigger vormde voor het losbarsten van de Reformatie. Nochtans streed Luther, als onderdeel van zijn revolte, slechts tegen het misbruiken van de aflaat. Hij was namelijk vóór de aflaat en verdedigde deze in verschillende van zijn 95 stellingen. Dat was ons waarschijnlijk nog niet verteld. Hieronder stelling 71:

Hij die zich uitlaat tegen de apostolische kwijtscheldingen (aflaten), die zij anathema en vervloekt!

Omdat de term 'aflaat' onverbiddelijk getaxeerd is door misverstand en misbruik, gebruik ik liever dit synoniem: 'kerkelijke kwijtschelding'. Deze term geeft al een stuk aan wat het betekent. De kerk scheldt iets kwijt en maakt ons de voorwaarden bekend.

Een kerkelijke kwijtschelding is een door de kerk bekrachtigde reeks van geloofshandelingen en gebeden tot kwijtschelding van zondestraffen.

Hier duiken voor de protestant meteen twee problemen op. Ten eerste: een kerk die daadwerkelijk Mat.16:19 toepast.

Ik zal u geven de sleutelen van het Koninkrijk der hemelen; en zo wat gij zult binden op de aarde, zal in de hemelen gebonden zijn; en zo wat gij ontbinden zult op de aarde, zal in de hemelen ontbonden zijn.

En ten tweede het onderscheid tussen zondeschuld en zondestraf.

De RKK gelooft dat, zoals in het dagelijkse leven, vergiffenis gepaard gaat met de opdracht tot het herstellen van de gemaakte fout. Dat herstellen zou je ook 'boete' kunnen noemen. Vermits de kerk de barmhartigheid van God moet imiteren, roept zij meer haalbare vormen van bekering en boete in het leven en reikt ze aan de gelovigen concrete formules aan om daadwerkelijk ernst te maken met innerlijke bekering en daden van herstel.

Natuurlijk kennen we dat principe vanuit ons ingeschapen rechtvaardigheidsgevoel. We vergeven ons kind heel graag, maar vinden het toch nodig dat het zoveel mogelijk de schade herstelt als een les in nederigheid en als een aanzet om het later beter te doen. Het samenspel van ogenblikkelijke vergeving en de opdracht tot herstel is een deugdzaam en christelijk opvoedkundig principe. Dit principe komt van de Schepper en is daarom geïntegreerd in Zijn heiligingsplan.

Laten we even testen of de kerk de 'kwijtschelding' als een goede moeder aan haar kinderen aanreikt. Er zijn, in concreto, zeven voorwaarden tot het ontvangen van zulk een kwijtschelding:

Gedoopt zijn: da's makkelijk!
De kwijtschelding bewust verlangen: makes sense!
Deelnemen aan de biecht: beste voorbereiding op de eucharistie.
Deelnemen aan de eucharistie: hoe uitzonderlijk voor de katholiek!
Bidden voor de pauselijke intenties: verbonden met de universele kerk
Eén van de door de kerk aangeduide werken verrichten: bijvoorbeeld een half uur biddend de Schrift lezen.
Ten slotte jezelf onthechten van alle zonde: da's het moeilijkste maar ook de kern van de devotie.

De essentie van de kwijtschelding is dus de gelovige opnieuw richten op de weg van sacrament en gebed en hem of haar iets concreets aanreiken om echt werk te maken van bekering met als mooi resultaat dat de zondestraf vermindert of verdwijnt.

Nogmaals, een kerkelijke kwijtschelding vergeeft niet de zonde. Dat doet de biecht namelijk al. Ze neemt de nood tot uitboeting in de Laatste Loutering weg. En zo komen we aan bij het derde probleem voor de protestant, namelijk het bestaan van een toestand na dit leven waar God als door vuur heen ons stro en onze stoppels verteert opdat enkel het goud en de kostbare stenen overblijven.

De Laatste Loutering is de ervaring die katholieken, maar ook protestanten en agnosten na hun dood zullen ondergaan wanneer zij als vergeven kinderen van de Vader tot de ontdekking komen dat er toch nog nood was aan het herstellen van gedane schade. Denk bijvoorbeeld aan die momenten dat iemand in woord of daad onrecht werd aangedaan door een broeder of zuster die dit helemaal niet beoordeelde als een fout, wat de pijn alleen nog vermeerderde. De persoon zonder schuldbesef komt bij God en ontdekt daar wat een droefheid hij veroorzaakte in het leven van zijn naaste en krijgt alsnog de kans om dit uit te boeten terwijl deze de weg voortzet naar God. Deze en andere onrechtvaardigheden tegenover God en naaste worden rechtgezet in de Laatste Loutering omdat God belooft af te werken datgene waaraan Hij begon, namelijk onze zaligheid. Als het laatste penninkske is betaald, dan zal ons toegang worden verleend tot het eeuwige Koninkrijk waar geen zonde en geen misverstand meer zal bestaan. De hemel is dus geen club van verwende gelukzakken, maar een groot gezin van gelouterde kinderen die weten wat het is om geliefd te zijn en waarachtig lief te hebben.

Samengevat:

Omdat je een kwijtschelding niet per ongeluk kan ontvangen is het een oproep tot het bewust beleven van al de dimensies van het katholiek geloof. Met de kwijtschelding roept de kerk op om je te heiligen tot eer van God de Vader. De geestelijke oefening van de kwijtschelding maakt ons weer bewust van de gevolgen van de zonde en het prachtige resultaat van herstel. Bovendien kan je een kwijtschelding ook ontvangen voor overleden broeders en zusters die doorheen de Laatste Loutering gaan en wordt het de grootste vorm van naastenliefde.

Ik verwacht niet dat de protestant zomaar akkoord gaat met een eeuwenoude kerk die dit specifiek apostolisch handelen bouwt op de woorden van Jezus met betrekking tot binden en ontbinden. Maar ik vraag wel van hen dat ze begrijpen waarom de katholieke kerk zo handelt en dat ze willen inzien dat dit alles gebeurt als oproep om te groeien in heiligheid en de woorden van Jezus ernstig te nemen.