Een verdeelde kerk is een onmogelijkheid. Preken zijn geworteld in meer dan alleen de Bijbel. Ook traditie is belangrijk, en gezag van een centrale kerk. Het duurde voor mij even om dat te leren waarderen. Het is eigenlijk wel heel fijn als je het theologische wiel niet steeds zelf hoeft uit te vinden, maar dat je mag vertrouwen op de kerk eeuwen voor je.

Laat ik beginnen met de bedenking dat ik de evangelicale gemeenschap niet ken en mij dus ook niet ga uitspreken over hun geloofsleer noch over hun standpunt(en) tegenover andere christelijke kerken. Ik ben in de eerste plaats geïnteresseerd in wat ons verbindt, niet in wat ons scheidt.

Wat mij tot katholiek maakt, behalve het feit dat ik binnen de katholieke kerk ben opgegroeid, is de traditie, in de meest positieve betekenis die dat woord kan hebben: de over-levering vanaf de eerste apostelen, volgelingen en ooggetuigen, tot op vandaag. Die traditie staat weliswaar niet los van de permanente opdracht om zich te herbronnen aan de evangelies, maar "herbronnen" betekent niet hetzelfde als "het water (altijd maar) heruitvinden". De Schrift en in het bijzonder de evangeliën herbergen een rijkdom die je zonder hulp van anderen niet ten volle kan leren "kennen", in de Bijbelse dubbelbetekenis van begrijpen én waarderen. Vanuit die optiek heeft de Rooms-katholieke traditie bijzonder veel te bieden.

Er werd in één van de andere bijdragen al verwezen naar John Henry Newman. Die heeft - vanuit een anglicaanse kerk met een sterke eigen traditie - in eer en geweten onderzocht welke kerk volgens hem de "ware" kerk het dichtst benaderde, en is zo bij de Rooms-katholieke kerk terechtgekomen. Zijn keuze heeft bijzonder veel moed gevergd in een tijd waarin het anglicanisme nog een échte staatsgodsdienst was.
Ik heb respect en bewondering voor die man, zoals ik ook - jawel - respect en bewondering heb voor Desiderius Erasmus, Maarten Luther en andere mensen die op zoek gegaan zijn en terechte kritiek geleverd hebben op de uitwassen van het katholieke instituut in hun tijd, al betreur ik dat dat bij laatstgenoemde tot een breuk geleid heeft.

Jezus heeft de kerk, de gemeenschap van alle christenen, gewild als een eenheid en zou de versplintering diep betreuren. Daarom moet alle strekkingen, de katholieke kerk incluis, blijven zoeken naar wat ons verbindt en verenigt, meer dan de aandacht te richten op wat ons scheidt. Ik schreef: "Jezus zou de versplintering betreuren". Ik wil mezelf corrigeren: Jezus betreurt de versplintering nog steeds, maar dat betekent ook dat hij tot op vandaag, door de Geest, meewerkt met iedereen die tracht bij te dragen tot het hervinden van de eenheid.

Greetz en tot #twussel?

Ik meende inderdaad een oud misverstand te herkennen in je kanttekening, vandaar de uitgelopen reactie :) Ik voeg hier nog wat historische verduidelijking toe, voor zover ik het verhaal begrijp.

"...maar de vraag is natuurlijk hoeveel gewone mensen dit voor elkaar konden krijgen." Wie kon lezen en schrijven, had dat geleerd in het Latijn (het Engels van de middeleeuwen). Voor de drukpers in gebruik kwam, diende men zich enkel naar de dichtst bijzijnde bibliotheek (in een klooster) te begeven, wilde men de bijbel lezen/raadplegen. De kostbare handgeschreven manuscripten lagen daar meestal aan de ketting: een dief moest niet in verleiding gebracht worden.

"Door dit besluit bleven daarmee alleen de oorspronkelijke Hebreeuwse, Griekse en Latijnse teksten over. " Dat is historisch niet correct. Eerder goedgekeurde edities in de volkstalen bleven immers ook in gebruik.
"I myself have seen, and can shew you, Bibles fair and old written in English, which have been known and seen by the bishop of the diocese, and left in laymen's hands, and women's, to such as he knew for good and Catholic folk", schreef Thomas More in zijn 'A Dialogue Concerning Heresies' (1529)

De Latijnse Vulgaat van Hiëronymus werd op het Concilie van Trente inderdaad bevestigd als standaardtekst van de Heilige Schrift. De Vulgaat was aan de dageraad van de Reformatie aan haar 626-ste editie toe (waarvan bijna 200 in Europese volkstalen!), en elk daarvan was geschied met uitdrukkelijke goedkeuring van Rome. Het is pas in reactie op de wildgroei aan nieuwe protestantse bijbelvertalingen, dat de RKK exclusief naar de tot dan gangbare Vulgaatvertalingen verwees (zij het in Latijn of een volkstaal) als enige 'niet-corrupte' versie van de Heilige Schrift. Men nam geen stelling tegen bijbels-in-de-volkstalen zonder meer, maar tegen ontoereikende/afwijkende nieuwe vertalingen. Zo zaten er tussen de niet-katholieke vertalingen van Wycliff, Luther en Zwingli alleen al een pak discrepanties. (Luther en Zwingli veroordeelden daarom openlijk elkaars geschriften.)

Elke nieuwe vertaling kwam voort uit of bevestigde een andere visie op het mensgeworden Woord en zijn Lichaam/de Kerk, wat leidde tot een resem nieuwe kerkgemeenschappen die onderling zelden of nooit overeenkwamen. (Lutheranen, Calvinisten, Anabaptisten, Zwinglianen, ...) De RKK reageerde fel op zij die de christelijke eenheid aan flarden vertaalden.

Wie een Vulgaat(vertaling) kon lezen, werd steeds aangemoedigd dat te doen. Maar wie zonder de leiding van de Kerk (nieuwe) conclusies wilde trekken uit zulke private lezing, werd gewaarschuwd. Thomas More vervolgde: "There is no treatise of Scripture so hard but that a good virtuous man, or woman either, shall somewhat find therein that shall delight and increase their devotion . . . the whole audience may without harm have read and have ready the Scripture in mind that he [de priester] shall in his preaching declare and expound . . . every man may take good thereby and no man harm but he that will in the study thereof ... lean proudly to the folly of his own wit."

Dank voor je reactie, heb ik weer wat van geleerd. Wel verbaas ik me er over dat je gehele uitleg geschreven lijkt om mijn 'misverstand' weg te halen, terwijl ik niet meer dan een kanttekening plaats. Maak je mijn reactie dan niet groter dan het is? Doordat de RKK volksvertalingen verbood kun je het namelijk toch interpreteren als dat die Bijbels verboden werden? (tenzij je die boeken dan niet als Bijbel wil aanmerken, maar zo ver wil ik niet gaan)