Een beest van een kerk
Sunday, February 17, 2013 at 6:25PM 
Omdat ze nu eenmaal zo manifest aanwezig is sinds de hemelvaart van Jezus Christus kan het niet anders dan dat christelijke kerkgemeenschappen die pas later, en soms véél later, op de tijdlijn verschijnen, hun eigen discontinuïteit willen verklaren door een negatief beeld te tekenen over die eerste kerk. Dit doen ze door haar te verklaren tot een soort tweede kerk, de menselijke kerk, die niets van doen heeft met het goddelijke plan dat begon met de eerste kerk.
Een makkelijk voorbeeld vinden wij bij de kerk van de Mormonen, die in alle simplisme stelt dat God zelf de kerk vanaf het jaar 80 heeft weggenomen om haar pas opnieuw te voorschijn te halen in het jaar van het optreden van hun stichter Joseph Smith, zo rond 1830. Op die manier schaken ze nog snel de Bijbel weg, het boek van de kerk, om er vervolgens mee te doen wat zij zelf willen.
Grof, niet? Nochtans maken vele christelijke geloofsgemeenschappen gebruik van gelijkaardige technieken. De historische kerk moet daarom de mislukte kerk worden, een kerk die zo negatief belicht wordt, dat ze het label 'hoer van Babylon' verdient, en dat haar verlaten een heilige daad wordt.
Wat voor gekleurd beeld heb jij van de katholieke kerk? Je kan je verbeelding de vrije loop laten want hoe moeilijk is het niet om vandaag 20 eeuwen kerkgeschiedenis te verwerken. Heel snel worden data omgeruild voor gevoel. De historische kerk koppelt men dan zomaar los van haar Stichter en de apostelen - de bijzondere tijd van de martelaren volledig genegeerd - en laat haar opnieuw geboren worden alsof zij een product is van de donkere middeleeuwen, gekleurd in dreigend donkerpaars met een successie van bedriegende en waarheidvernietigende leiders die kruistochten om het bloedvergieten organiseren, bijbels verbergen en de mens tot wanhoop drijven door het verkondigen van een pelagiaanse zelfredding en een kathaarse opdracht tot zelfkastijding.
Het moet gezegd worden, geen leugen gaat men uit de weg, er wordt heel wat op z’n kop gezet. Het kruis wordt omgedraaid. Zo wordt de kerk tot een apocalyptisch beest dat niets van doen kan hebben met de goede Jezus of het verkondigen van een bevrijdende boodschap. Zouden wij ons niet eens moeten afvragen door wie de creatieve auteurs van al die kerkvernietigende boeken geïnspireerd worden? Waar halen zij hun energie? Zij mogen in ieder geval op de bijval rekenen van de atheïstische kerkhaters.
Wat blijft er zo nog over van de kerk, waarin zovelen Jezus navolgden tot in de dood, van haar heldhaftige missionaire inzet, van haar verkondiging van redding door Christus als antwoord op de natuurgodsdiensten, van haar dupliceren en verspreiden van de heilige Schrift, van haar inzet om mensen te onderrichten, van de ruimte die zij bood om Jezus radicaal na te volgen in armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid? Waarom worden zovele heilige voorbeelden in elke eeuw van het christendom genegeerd alsof ze niets te maken hebben met Christus, maar ook met de katholieke kerk waarin ze tot stand kwamen?
Dit alles is nochtans allemaal historisch aantoonbaar. Toch kiest men om het zwaar negatief gekleurde beeld te behouden. Het levert namelijk op dat men kan gaan voor de niet-historische optie. Het rechtvaardigt de keuze voor een nieuw soort kerk, met een nieuwe bijbelinterpretatie.
Eigenlijk verlangt men wel naar een historische kerk, maar dan één die haar leeftijd niet toont, één waarvan je de worsteling doorheen de steeds bewegende tijdgeest niet kan opmerken. Men wil pas een oude kerk als deze lijkt op een nieuwe net-geknede kerk met een kort en overzichtelijk geloofspamflet. Maar dat is niet de kerk van Jezus Christus. De kerk is namelijk het gevolg van de incarnatie, van God die de geschiedenis binnentreedt in Christus.
God schenkt ons de Messias, die na het spreken van de waarheid en het verlossen van de wereld, toch weer ten hemel moet verdwijnen opdat de kerk door de kracht van de heilige Geest de geschiedenis zou gaan beïnvloeden met waarheid en heil. Ondanks de verschuivende tijdgeest, onder welke omstandigheden dan ook, in groei of tijdens vervolging, zullen de poorten van de hel haar niet overweldigen. Meer nog, het is juist in de confrontatie met die onophoudelijke uitdagingen dat de kerk mag groeien in het verhelderen van de waarheid en het verder begrijpen van haar opdracht. Dit is het plan van de Vader, door de sturing van de heilige Geest in de geschiedenis, met medewerking van de mens, geslacht na geslacht. Een geestelijk werk, zeker, maar geïncarneerd en tastbaar in de menselijke geschiedenis.
De Kerk is niet klein te krijgen, enkel omdat haar ziel de heilige Geest is en omdat ze het lichaam van Christus is. Tegelijkertijd beweegt de kerk zich ook voort in tijd en ruimte, in de spanning tussen zonde en bekering, want de kerk is ook het huis voor de gelovige die de heiligheid nog niet bereikt heeft.
De kerk is een eindtijdelijke schepping, ze moet vanuit de belofte werken naar de voltooiing toe, ze moet worden wat zij reeds is, namelijk lichaam van Christus, neergedaald in de geschiedenis, waar zij waarheid verkondigt, waar zij heil doorgeeft, maar ook bespot wordt, gegeseld en gekruisigd.
En wat doe jij? Kies jij voor kritiek of spot om zo afstand te nemen van de oorspronkelijke historische kerk? Laat jij je eerlijk informeren opdat je het gelaat van Christus gaat herkennen in elke eeuw van de kerkgeschiedenis? Ik roep je op om je plaats in de kerkelijke geschiedenis in te nemen. Neem plaats in het historische lichaam van de kerk en herken daarin het plan van de Vader, het werk van de Geest en het objectieve en tastbare heil van Christus voor de ganse wereld.
Reader Comments (1)
Jezus is gedood op het Kruis. Men dacht er "vanaf te zijn". Hij is echter verrezen op de derde dag. "Felix Culpa" zingen we in de Paasnacht. De Kerk is het Lichaam van Christus, d.w.z. ook de Kerk is onverwoestbaar, wat de tegenstanders ook mogen beweren en hopen. Binnen de Kerk zelf zijn er "aanvallen" tegen de Eucharistie: men probeert de H. MIs los te koppelen van het kruisoffer. Dit is veel ernstiger dan de aanvallen van de atheîsten, alhoewel we er zeker kunnen van zijn dat deze "liturgiehervormers" hun doel niet zullen bereiken: Jezus zelf zal ze een halt toeroepen, zoals hij gedaan heeft met Satan ion de woestijn (cfr Jo, 4)