Hoe Katholiek Worden

“Hoe kan ik katholiek worden?”, vroeg onlangs een jonge vrouw via de telefoon. Enkele dagen later volgde een gesprek. “Ik dacht dat ik alles allang wist, maar langzamerhand werd mij duidelijk dat het om een traject gaat, een project van bijna een jaar. Maar ook dat je het telkens moet hernemen en dat je er dus eigenlijk heel je leven lang opnieuw mee aan de slag moet.”

Men spreekt van ‘initiatie’, op weg gaan met God, Jezus Christus en – geleid door de Geest – met de Kerk. Het is een proces van ingroei: uitleg krijgen ván en ervaring opdoen mét datzelfde geloof. Je leert Jezus Christus kennen en raakt zo steeds meer verbonden met het mysterie van het leven en de liefde van God. Geraakt worden, maar ook een voortdurende integratie daarvan, zoals verliefdheid langzaam kan uitgroeien tot liefde. Het is wat Jezus noemt: opnieuw geboren worden (Joh. 3,3). En de christelijke socialisatie daarvan.

Initiatie, voortgaande intrede is van oudsher verbonden met drie sacramenten: het Doopsel schenkt ons het leven van de Vader, de Eucharistie of de Communie laat ons delen in het voedsel van Jezus Christus als de Zoon, het Vormsel geeft ons deel aan de vitaliteit van Gods heilige Geest. Uiteindelijk leidde onze exploratie tot een weg in zes etappes.

1. Nadenken, bezinning en enkele verkennende gesprekken over ons zoeken, onze relatie met God, met Jezus Christus en Zijn Kerkgemeenschap. Zowel verstandelijk als emotioneel. Veelal deels samen met iemand die zich goed thuis weet in de Kerk.

2. Kennismaking met de Heilige Schrift als het Woord van God voor mensen van heden. Alsmede ervaring opdoen met bidden. Een bijbel en een gebedenboek zijn welkom.

3. Een meer systematische verdieping van het christelijke geloof d.w.z. catechese. Zo leer je het geloof kennen en belijden (geloofsleer, Credo), het geloof vieren (Kerk en sacramenten), het geloof beleven in een onderscheid tussen goed en kwaad (geboden), het geloof doorbidden (gebed, Onze Vader). Een geloofsboek en/of catechismus zijn hierbij nodig.

4. Samen met andere christenen op weg gaan, gelovige leeftijdsgenoten ontmoeten. Een groep, zoals de Alphacursus, kan hiervoor veel betekenen.

5. Regelmatig gaan deelnemen aan het kerkelijk leven, aan de Eucharistie op zondag en zodoende kennismaken met het kerkelijk jaar van Kerstmis, Veertigdagentijd, Goede Week, Pasen, Pinksteren, Maria Hemelvaart en Allerheiligen als ondersteunend levensritme. Een missaal is hierbij handig.

6. Het is goed wanneer er gedurende dit hele traject een betrouwbare persoonlijke begeleider is die ‘meeloopt’, voortdurend aanspreekbaar is en als vraagbaak fungeert en die – in wederkerige openheid – de geloofsgroei mee volgt. In de huidige sterk geseculariseerde maatschappij waar christenen zich steeds vaker eenlingen voelen, is er voortdurend behoefte aan 'geraakt' worden, aan ervaring en aan bevestiging van de weg die reeds is afgelegd. Een kort kloosterverblijf of een bedevaart – liefst samen met anderen – werkt vaak als een katalysator. Initiatie is, zoals gezegd, voor eens en voor altijd, maar het is ook iets wat eigenlijk steeds hernomen moet worden.

Zo maken we kennis met de reeds lang bestaande christelijke traditie, die ik mij op originele wijze ‘eigen’ maak. Het is van belang ons ervan bewust te zijn dat God en mens daarin op unieke manier samenwerken. “Het verlangen naar geluk is van goddelijke oorsprong; God heeft het in het hart van de mens gelegd” (KKK 1718). - Joris Schröder

(bron: Katholiek Nieuwsblad, Den Bosch, Nederland)

De Menswording

Het is hoopgevend dat sommigen in protestants-evangelische middens stilaan beginnen in te zien dat de “vier geestelijke wetten” of de gebruikelijke bijbelverzen bij de brugillustratie, niet met grote garantie een correcte samenvatting vormen van het Evangelie dat Jezus kwam brengen, maar eerder een verzameling zijn van verzen die mooi leken aan te sluiten bij een a priori-boodschap die tot deze selectie leidde. De echte vraag is dus wat de werkelijke evangelisatieboodschap van Jezus Christus was, want zelfs ‘Johannes 3:16′ (dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft …) wordt gedurig op gelijkaardige wijze gereduceerd tot enkel het Kruisoffer, terwijl het hier gaat om de Menswording (de Vader die zijn Zoon aan de wereld geeft) welke natuurlijk ook de kruisdood bevat. Enkel nog maar dit inzicht roept luidkeels op tot een nieuwe blik op het heilsplan van God en onze respons hierop.

Hierop voortbordurend kan je stellen dat wij niet enkel door de kruisdood gered zijn, maar door Jezus’ bereidheid om tot het uiterste (de kruisdood) te gaan. Deze bereidheid was aanwezig in héél de Incarnatie. Wij zijn dus gered door de Neerdaling, de Conceptie, de Geboorte, de Kindsjaren, de stille Gehoorzaamheid aan zijn ouders, de Verkondiging, de Wonderdaden, het ongekende Lijden, het openbare Lijden, het Sterven, de Nederdaling ter helle, de Opstanding, de Hemelvaart van Jezus Christus.

Het blijft natuurlijk waar dat de beste illustratie, het sterkste bewijs van Jezus’ reddende offervaardigheid, het Kruis is. Maar onze redding ligt in de volledige Christus en in het volle heilsplan van God.

Is gebed voldoende?

We kunnen het gebed niet onderschatten. Gebed van een echt vertrouwen dat het Gods wil is om meer genade over de wereld te vragen, is echt vermogend en géén tijdverlies. Maar toch wil ik altijd onderstrepen dat gebed alleen niet voldoende is. Hier zijn de 4 belangrijke punten:

GEBED
SACRAMENTEN
GOEDE WERKEN
VORMING

Het is de combinatie die de wereld ZAL beïnvloeden. We hebben katholieken nodig die zich ernstig inspannen om deze 4 punten te combineren. Gebed alleen is niet voldoende. Vorming alleen ook niet. Goede Werken alleen ook niet. Sacramenten alleen ook niet.

Maar ik begrijp natuurlijk perfect wanneer gebed eerst genoemd wordt. Maar laten we de context nooit uit het oog verliezen.

Reductie-evangelisatie

Het is hoopgevend dat sommigen in protestants-evangelische middens stilaan beginnen in te zien dat de “vier geestelijke wetten” of de gebruikelijke bijbelverzen bij de brugillustratie, niet met grote garantie een correcte samenvatting vormen van het Evangelie dat Jezus kwam brengen, maar eerder een verzameling zijn van verzen die mooi leken aan te sluiten bij een a priori-boodschap die tot deze selectie leidde.

De echte vraag is dus wat de werkelijke evangelisatieboodschap van Jezus Christus was, want zelfs ‘Johannes 3:16′ (dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft …) wordt gedurig op gelijkaardige wijze gereduceerd tot enkel het Kruisoffer, terwijl het hier gaat om de Menswording (de Vader die zijn Zoon aan de wereld geeft) welke natuurlijk ook de kruisdood bevat. Enkel nog maar dit inzicht roept luidkeels op tot een nieuwe blik op het heilsplan van God en onze respons hierop.

Hierop voortbordurend kan je stellen dat wij niet enkel door de kruisdood gered zijn, maar door Jezus’ bereidheid om tot het uiterste (de kruisdood) te gaan. Deze bereidheid was aanwezig in héél de Incarnatie. Wij zijn dus gered door de Neerdaling, de Conceptie, de Geboorte, de Kindsjaren, de stille Gehoorzaamheid aan zijn ouders, de Verkondiging, de Wonderdaden, het ongekende Lijden, het openbare Lijden, het Sterven, de Nederdaling ter helle, de Opstanding, de Hemelvaart van Jezus Christus.

Het blijft natuurlijk waar dat de beste illustratie, het sterkste bewijs van Jezus’ reddende offervaardigheid, het Kruis is. Maar onze redding ligt in de volledige Christus en in het volle heilsplan van God.