Vanmorgen las ik je berichtje met de vraag dit artikel te lezen. Met een kop goede koffie begon ik met lezen en toen ik klaar was besefte ik dat je artikel me ergens raakte, in positieve zin.

Ik weet nog dat 6 jaar geleden mijn eerste nichtje geboren werd. Een week later behandelden we op de Bijbelschool waar ik toen studeerde het thema 'erfzonde'. En ik zag mijn nog geen week oude nichtje voor me en vroeg me af of ik moest denken in termen als "jij zo lieve, kleine, schattige ... zondaar?" Het voelde hard als ik zo moest denken, want ik leek nog nooit zoveel onschuld in een mens gezien te hebben als bij mijn pasgeboren nichtje.

Tegelijk besef ik nu dat die onschuld niet zo volmaakt was als ik toen dacht. De menselijke natuur is zo aangetast door de zonde, dat zonden in elk mensenleven zullen volgen. Ik leek 28 jaar geleden waarschijnlijk ook zo’n kleine onschuldige baby (dat hoop ik tenminste…). Misschien hebben mensen wel dezelfde onschuld in mij gezien als die ik zag bij mijn nichtje. Maar alle mensen die bij mijn geboorte in mijn onschuld geloofden zal ik nu hard moeten teleurstellen: die onschuld is volledig weg. En de Bijbel is er ook duidelijk in dat dit niet anders kan, geen mens is zonder zonde. Romeinen 3 vers 9-20 vind ik hierbij zelf een heldere uitleg bieden. Maar juist na deze beschrijving van dit menselijke dieptepunt in het genoemde gedeelte van Romeinen volgt het hoogtepunt: de beschrijving van Gods redding (vers 21-30). En juist door die redding is het mogelijk om in jouw artikel over de doop zoveel hoopvolle woorden te kunnen hebben!

Ik beloofde je nog een (in mijn ogen) zinvolle aanvulling. Hierbij: in je stuk kom ik het woord ‘teken’ niet tegen. En dat vind ik zelf wel een cruciaal woord als het gaat om de doop. Niet het doopvont maakt het heilig, niet het water maakt het heilig, maar het feit dat God zijn beloften heeft gedaan en die beloften altijd volbrengt: die God maakt het heilig. De doop is daar een teken van, zodat we bij elke doop keer op keer weer worden herinnerd aan die God en die beloften. Ik geloof niet in een doopwater dat een magische formule bevat zoals in de toverdrank van Asterix en Obelix, waarbij wij elke zondag weer hard naar het doopvont zouden moeten rennen om zoveel mogelijk (liefst Jordaan)water te bemachtigen. Nee, de God achter dit teken van de doop is de reden waarom de doop zo waardevol en vol beloften is.

Bij de doop wordt de nadruk gelegd op Gods beloften en de doop onderstreept de belofte dat God ons uit genade de vergeving van zonden en het eeuwige leven schenkt. Dat is volgens mij de kern van wat je wil zeggen en gezien die enorme waardevolle beloften denk ik dat ik nu al schrijvend wel begrijp waarom je tekst mij ergens van binnen zo wist te raken.

Alle goeds!
Hylke

Na het vier keer te lezen, moet ik concluderen dat je gelijk hebt, en zie ik de uitgestrekte hand, die ik eerst niet zag, heel mooi en duidelijk naar voren komen. Het gebrek aan diepgang in dit soort gesprekken leidt maar al te vaak tot nog minder eenheid. En met diepgang bedoel ik "iets langer stilstaan bij de realiteit van iets dan 2 seconden". vandaar minstens 4 keer reflecterend doorgelezen...

De heilige frustratie die je te weinig detecteert, is iets wat mij juist met de paplepel is ingegeven: Luther bracht genade terug onder de aandacht als de kern, iets wat de toenmalige kerkleiding geenszins zocht. Dat dat niet genuanceerd is, begrijp ik ondertussen.

Ik vind het dan ook moeilijk (nee, ik ben er niet tegen, ik probeer graag, maar bots telkens) om eenheid te vinden met de Katholieke Kerk. Als ik zeg "moeilijk" dan zeg ik eigenlijk "help me om ertoe te geraken". Want ik wil eenheid met allen die Christus belijden als Heer en Verlosser. Ik heb moeite om in dialoog te gaan met de Kerk die inderdaad claimt dat er geen heil is buiten haarzelf. De toevoeging "ofschoon men buiten de katholieke kerk meerdere elementen van heiliging en waarheid vindt, als eigen gaven van Christus Kerk" is voor mij erg vaag. Als dit echt betekent dat de Katholieke Kerk gelooft dat je ook buiten haar muren om heil kunt vinden, waarom staat die eerste helft er dan nog?
"De enige kerk wordt gevonden in de Katholieke kerk" interpreteer jij als "dus ook daarbuiten" maar is dit wat de Katholieke Kerk bedoelt?

Ik kom dan steeds terug bij dezelfde gedachte: vele christenen, katholiek en protestants, evangelisch, zoeken toenadering en durven mekaar meer en meer als gelijke-maar-anders te zien. Mijn vraag daarbij blijft: Hoe kunnen we die toenadering vinden als de kerken waar we deel van zijn, in hun geloofsovertuiging mekaar afwijzen?

Henri

Het was zeker niet mijn bedoeling om God als minitieus interveniërend voor te stellen. Zo begrijp ik God al een tijd niet meer. Misschien haal ik best de zin "Al wat Hij toelaat, had Hij evengoed kunnen verhinderen, niet?" weg. Weet je, ik haal 'em weg.

Het verhaal dat ik schets staat in de spanning tussen de scheppings- en verlossingsgrenzen zoals door God bepaald, en de vrije daden van de mens. Voor mij heeft het met beide van doen. Maar van de pedagogiek ben ik overtuigd: Hij verrast. Hij wijkt af van onze norm. Wij worden uitgedaagd om Gods plan doorheen de geschiedenis beter te leren verstaan.

Op bepaalde tijdstippen was het verleidelijk om te concluderen dat de kerkgrenzen helder getrokken waren en de oefening bijna ten einde was. Zo van: 'Hier is de Kerk. Daar is de toegangspoort. Je staat binnen of je staat buiten.' Sommigen denken zelfs vandaag nog zo. Wel, daarvan wil God ons bekeren en dat doet hij door in het scheppingsplan een zondeval te voorzien. Enkel zo komt Verlossing mooi in beeld. En ook in het verlossingsplan voorziet God opnieuw een aantal valkuilen, opdat wij ons blijvend zouden bekeren.

Vanuit die pedagogiek durf ik stellen dat God de mensengeschiedenis als een drama met hoogten en laagten voorzag. En ja, God laat zonde toe, opdat de genade zou toenemen. Dat leert ons Paulus: "De wet erbij gekomen, zodat de overtredingen toenamen; maar waar de zonde toenam, werd ook de genade steeds overvloediger (Rom 5,20). Een perfecte wereld biedt namelijk geen kans tot liefde in actie.

Ook denk ik dat niet Hij, maar vooral wij nieuwe wegen van verzoening moeten zoeken. God heeft onze verzoening namelijk al bewerkt in Christus. En vermits wij nu samen lichaam van Christus vormen, is het aan ons. Weliswaar met de hulp van de Geest die bijstaat en inspireert.