Communie in C majeur

Dat zou genieten zijn. Stel je voor dat het mogelijk was een eerbetoon te brengen aan het Lam van God, maar dan volledig op muziek gezet. Elk woord een noot, elke zin een melodie, het script zo verlokkelijk dat zelfs Bach niet anders kan dan er zijn mooiste composities aan te koppelen. Als je dan een mindere dag zou hebben, en dat kan zelfs op zondag, dan kan je gewoon naar de melodieën luisteren en alsnog God danken voor de schoonheid die natuurlijk ook van Hem komt.

We zouden ook de dirigent in een gewaad kunnen doen neerdalen, zodat Jos of Frank of Karel plots als een oudtestamentische priester mee opgaat in de bewegingen van zijn armen waaraan wierookvaten bevestigd zijn die transparante slingers hangen rondom de neuzen van die kleine, witte, helpende mini-priestertjes die af en toe het theater inkijken om een goedkeurende blik van hun mama op te vangen, die zich vandaag wel erg mooi uitgedost heeft.

Zou het kunnen: gewoon thuiskomen in een woordenconstructie met af en toe zelfs geheime klanken die iets hebben van een dode taal die, waar iedereen bijstaat, tot leven wordt gewekt! Hé, ik weet wat er nu gaat komen en ik betrap er mij op dat mijn hart zich al voorbereidt om het spel mee te spelen. Naast jou, je eigen kinderen die zich oefenen in de stilte. Wat doen ze het al goed. Behalve die hele kleine dan, die huilt in het gregoriaans.

Nu wordt er voorgelezen uit een oud boek over koperen slangen en ladders tot in de hemel. En weer zingen. Dan wordt er voorgelezen over Romeinen, apostelen en martelaars. Wat gebeurt er nu? Iedereen staat recht. Die derde lezing klinkt als goed nieuws uit de mond van het Lam Gods zelf. Die kan er wel iets van. Hij lijkt het wel tegen mij te hebben. Hierop kruipt de dirigent een beetje uit zijn verhullend gewaad, ja het is toch Frans, want die wil wat herderlijke tips kwijt om het deze week weer eens wat beter te doen. Ok, hij heeft een punt. Maar hij verdwijnt weer.

Zitten we plots tussen heiligen en engelen die ons meenemen in een muzikale climax: heilig, heilig, heilig! Niet alleen de hemel maar ook dit theater is nu vol van Zijn glorie. Je voelt dat er iemand verwacht wordt! De leeuw van Judah? Maar dan wordt iedereens aandacht opgeëist: 'blijft dit doen'. Iedereen moet kijken naar iets dat lijkt op brood; hemels Brood. Het Brood van het leven! De overwinnende Leeuw blijkt een Lam, als geslacht, veel minder imposant, onherkenbaar zelfs, maar zó nederig en vertroostend. Weer een refrein! "Het Lam van God dat wegneemt de zonden der wereld". Wow, die van mij toch ook hé? "Natuurlijk", spreekt ons hart. Geef ons de vrede. Dank! Oh, de volgende compositie is van de hand van het Lam zelf! Een ware evergreen, iedereen zingt mee: Onze Vader! Ja, wij delen gewoon dezelfde Vader. Machtig hé? Nu wordt ook de moeder genoemd. Het volledig gezin komt in beeld. Prachtig gewoon. En heel de tijd worden wij omgeven door een wolk van engelen en vrienden uit de hemel. Dit is hemels. De Vader ziet zijn Zoon, gekruisigd én verrezen, Zijn Eerstgeborene, maar Hij ziet ook ons, vorderend naar het altaar en zegt: "Mijn welbeminde Zoon en al mijn welbeminde kinderen waarin Ik mijn welbehagen vind".

Dan wordt het intiem, oog in oog met het Lam Gods, onze oudste Broer, die zijn leven voor ons gaf. Een ware communio, een maaltijd, een omhelzen. Niet langer ik, maar het Lam Gods ín mij, en in mijn vrouw, en in mijn kinderen, en in mijn broers en zusters. Iedereen wordt in Hem verenigd. Wat een hemels tafereel waarbij de Vader in Zijn Eerstgeborene zijn volledig gezin, op aarde en in de hemel samenroept en zegent. Hij zegt ons: "Gaat nu in vrede en deel die vrede met alle mensen die denken dat ze geen toegangskaartje hadden voor dit schouwspel. Zeg hen, dat ze welkom zijn in één van de vele theaters in hun buurt."

Enkele straten verder verlaat iemand een ander soort theater. Daar werd een lang verhaal verteld. Klonk goed! Daar heeft de verteller lang aan gewerkt.

Comments

[Cléo]

Wat een stemmige blik!