De paus - de man met de macht om 'ex cathedra' te spreken - koos om de wereld een boek aan te bieden met daarin persoonlijke reflecties over zijn eigen zoektocht naar het gelaat van Christus. Dit is een paradoxale daad die sterk tot de verbeelding spreekt. Maar wat de paus doet, is de lezer heel wat elementen aanreiken die hem in contact kunnen brengen met de echte Jezus.
Alleen de echte Jezus kan ons interesseren. Juist? Niemand houdt van 'fake'. Alhoewel, wanneer we 'fake' vertalen met 'pulp' en dan snel parafraseren naar 'avant-garde' dan vinden we plots weer een nieuwe doelgroep. Dit maar om te zeggen dat er altijd mensen zijn die nog genoeg energie overhouden om nog maar eens een nieuwe Jezus te creëren. Een mens is immers perfect in staat om zichzelf iets op de mouw te spelden. Dat is de donkere zijde van onze verbeeldingscapaciteit.
Je kan God ook wegwerken met diezelfde verbeeldingskracht. Dit is meestal een bewuste daad, want de ziel heeft zo de neiging om als een vertrouwend kind gewoon 'ja' te zeggen tegen de onzichtbare God. "Natuurlijk besta Jij. Hoe zou ik anders kunnen ademen of zin vinden in het steeds verder stappen in een onbekende toekomst met enkel de dood als zekerheid?"
Maar niet iedereen die de tijd neemt om bijvoorbeeld de sterrenhemel te aanschouwen, vindt daarin een godsbevestiging. Niet zo lang geleden zag ik Stijn Meuris op televisie in volle atheïstische verwondering spreken over de cosmos en hoe schoon het allemaal was. En vooral hoe oneindig het allemaal wel is. Van de mens naar de hemel en van de hemel naar de volgende hemelen als je wil, zonder einde. Er is altijd nog groter. Er is altijd nog verder. Daarbij merkte hij op dat dit ook zo werkt in de andere richting. Van wat het blote oog kan zien, naar het microscopische en weer dieper tot op het atoom en daaraan voorbij. Weer die schoonheid, die oneindigheid, weer die orde. Hij liet zich bereidwillig overdonderen door het gevoel dat we zoveel info en prikkels niet allemaal kunnen catalogeren of verwerken. Deze 'overdosis' wordt plots zijn alibi om zich te beperken tot verwondering en de mens te verkleinen tot toevallig pigment in de kleurenzee.
Hij zag het schilderij niet waar de orde verwijst naar de grote Schilder. Hij was creatief in het wegwerken van de Creator en opteerde om God te doorstrepen in zijn betoog. Hij koos om God niet te (h)erkennen. Maar ik onthoud zijn verwondering! Zijn door-atheïsme-vervormde “lofprijzing” op de schepping! Dit was geen paradox. Dit was een contradictie. Een spijtige verloochening.
Want, rondom ons is er genoeg beweging, genoeg schoonheid om ons te bevestigen in het geloof in een trancendente God. Een God die zich de moeite getroost als Zuiver Licht te reizen doorheen de cosmos, dwars doorheen het prisma van de menswording, binnenstralend tot in het tabernakel waar Hij vredig op ons wacht om nog een laatste keer af te dalen tot binnenin ons mensenlichaam.
Willen we wandelen met de echte Jezus? De Jezus die zich nederig, maar reëel aanwezig houdt in zijn kerken. De echte Jezus die ons zegt: “Ik kom dichter dan je durft vragen en gelijktijdig maak ik het je een beetje moeilijk en vraag ik om geloof”.
Hij is de incarnatie, de menswording, de neerdaling van de verre God. De trancendente God komt dichtbij. Dichter dan wij kunnen verwerken.
;)
Tuesday, February 26, 2008 at 1:00AM 